Ocena brak

Blaski i cienie realizacji praw dziecka w rodzinie.

Autor /asa-la Dodano /22.04.2005

W historii XX stulecia troska o dobro dziecka, pragnienie zapewnienia mu opieki i możliwości wszechstronnego rozwoju wielokrotnie zajmowały ważne miejsca w programach działania różnych organizacji społecznych i politycznych, były też przedmiotem zainteresowania najpoważniejszych gremiów międzynarodowych. Dramatyczne doświadczenia ubiegłego wieku, wojny oraz inne formy przemocy (ze strony państwa i jego organów) wzmagały starania o zagwarantowanie praw i wolności człowieka, a szczególnie dzieci, które zazwyczaj najbardziej cierpiały. Każdy człowiek jest osobą, ale żaden człowiek nie rodzi się w pełni ukształtowany. Człowiek musi się rozwinąć i dojrzeć do właściwego sobie sposobu życia. Rozwój ten wyznacza sama ludzka natura. Dzieci są najmłodszymi obywatelami kraju, w którym żyją, a więc ich prawa mieszczą się również w prawach przysługujących wszystkim członkom społeczeństwa. Jednak ze względu na niezaradność, niedojrzałość psychiczną, słabość rozwijającego się organizmu dziecko wymaga specjalnej ochrony i specjalnych praw. Prawa te, określają stosunek dziecka do rodziców i rodziców do dziecka, wyznaczają miejsce dziecka w rodzinie, społeczeństwie i w państwie, dają dziecku specjalne uprawnienia, które mają mu zapewnić odpowiednie warunki do życia i pełnego rozwoju jego osobowości oraz możliwości pozytywnej samorealizacji i współtworzenia swego losu . Zaniedbanie w zakresie odpowiednich warunków życia i rozwoju są poważną krzywdą wyrządzaną najsłabszym członkom społeczeństwa. Niedocenienie praw i potrzeb rozwijającego się organizmu powoduje duże straty, które z trudem, a czasami w ogóle nie są możliwe do wyrównania po uzyskaniu dorosłości.
Państwo powinno gwarantować dzieciom ich prawa i organizować różne formy opieki, nie z litości, a z obowiązku, na mocy odpowiednich ustaw. Realizacja praw dziecka w sensie prawnym to głównie stworzenie systemu zabezpieczeń i świadczeń prawnie zagwarantowanych, wynikających z uznanych lub nadanych przez władzę ustawodawczą państwa uprawnień jednostkom niezdolnym do samodzielnej egzystencji. Przy czym określa się osoby bądź instytucje, które mają nieodwołalny obowiązek realizowania zagwarantowanych praw . Przestrzeganie praw dziecka w naszym kraju można prześledzić, uwzględniając zakres określony przez Konwencję o prawach dziecka. Dnia 7 lipca 2001 r. minęło 10 lat od chwili, kiedy w Polsce zaczęła obowiązywać Konwencja o Prawach Dziecka. Polska była jednym z inicjatorów Konwencji i przystąpiła do niej jako jedno z pierwszych państw, jednakże dość długi proces ratyfikacji spowodował, że stała się ona faktem dopiero w lipcu 1991 r., mimo że Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych przyjęło ją 20 listopada 1989 r. Konwencja dotyczy dzieci i młodzieży od urodzenia do 18. roku życia, dlatego też często bywa nazywana Światową Konstytucją Praw Dziecka .

Podobne prace

Do góry