Ocena brak

BIZANCJUM I BAŁKANY W ŚREDNIOWIECZU - CHRYSTIANIZACJA BUŁGARÓW

Autor /Gebhard Dodano /04.05.2012

 

W tym samym czasie Ludwik Niemiecki w poszukiwaniu sojuszników, mogących go wspomóc w walce z Państwem Wielkomorawskim, sprzymierzył się z Bułgarami. Miało to doniosłe znaczenie dla dalszych losów Bułgarii, znalazła się ona bowiem między wrogo nastrojonym dla siebie Bizancjum i Wielkimi Morawami.

Pod naciskiem sytuacji zewnętrznej, ówczesny chagan bułgarski, Borys, zdecydował się za przykładem Rościsława Morawskiego na chrystianizację swego kraju. Nacisk bizantyński przesądził o przyjęciu przezeń w r. 864 chrztu z rąk duchowieństwa greckiego.

Kiedy jednak okazało się, że patriarcha konstantynopolitański, dążący do poddania swej jurysdykcji Kościoła bułgarskiego, działa na rzecz interesów Bizancjum, Borys zwrócił się do Rzymu wyrażając gotowość podporządkowania się jego prymatowi (866).

Należy przypuszczać, że na takiej decyzji Borysa zaciążyło w pewnym stopniu to, że ówczesny patriarcha konstantynopolitański, Focjusz, znajdował się w ostrym konflikcie z Rzymem, doprowadzając nawet później w r. 867 do otwartego rozłamu w Kościele. W tych warunkach apel Borysa został przez papieża potraktowany jak na j życzliwie j. Wysłani przezeń misjonarze podjęli chrystianizację kraju, starając się związać go jak najściślej z Kościołem łacińskim.

Rewolucja pałacowa 867 r., która oddała władzę w Konstantynopolu — Bazylemu I (867—886), założycielowi dynastii macedońskiej, zaważyła na stosunku Bizancjum zarówno do papieskiego Rzymu, jak do Bułgarii. Bazyli, który należał do dalekowzrocznych polityków, za cenę usunięcia z zajmowanego stanowiska Focjusza i wyrzeczenia się schizmy kościelnej, doprowadził do normalizacji stosunków z Papiestwem.

Miało to niewątpliwie wpływ na decyzję Rzymu, który w zmienionej sytuacji zgodził się zrezygnować z misji bułgarskiej (869) na rzecz Kościoła greckiego.

Podobne prace

Do góry