Ocena brak

Birginiak

Autor /Benon Dodano /26.01.2012

Wygląd: Głowa, tył szyi i boki tułowia samca w szacie godowej są białe, gardło, boki szyi, plecy i pierścień wokół oka czarne, pierś i brzuch ka-sztanowobrązowe z charakterystyczną, czarną plamą z boku ciała. Obie płci mają mały czubek z piór z tyłu głowy. W szacie spoczynkowej samiec ma głowę i szyję białą, samica rdzawobrunatna, na skrzydłach ma białe paski, które otaczają błyszczące purpurowo lusterko.

Mają charakterystyczny sposób zachowania: pływają w gęstych, stłoczonych stadach, które na Alasce mogą liczyć do 10 000 ptaków. Te wielkie stada nurkują w sposób przypominający zespołowe popisy pływackie: kaczki jedna po drugiej znikają w wodzie, aby pojawić się znowu na powierzchni w tej samej kolejności. Po krótkiej pauzie dla zaczerpnięcia oddechu „ćwiczenia" się powtarzają.

Środowisko: Występuje powszechnie na dalekiej północy wokół bieguna; południowe granice jego areału jeszcze dzisiaj przebiegają na północ od Przylądka Północnego. Ale każdego lata można zobaczyć w Varangerfjorden stadka nie gnieżdżących się birginiaków, część z nich w szacie spoczynkowej, niektóre ptaki już w szacie godowej. Nurkują tam w spokojnych zatokach na głębokość kilku metrów; można je zobaczyć z szosy biegnącej wzdłuż wybrzeża, przede wszystkim koło Vatsó.

Lęgi: O gnieżdżeniu się birginiaków w Varan-gerfjorden informacje pochodzą sprzed 50 lat, ale od tego czasu Morze Północne znacznie się ociepliło i być może z tego powodu lęgi na tych terenach ustały. Birginiaki zakładają gniazda w głębi tundry na jeziorach i bagnach, skąd wylatują na morze w poszukiwaniu pokarmu.  

Pożywienie: Zdobywają je przeważnie podczas nurkowania, rzadko gruntują w płytkiej wodzie. Pokarm przeważnie zwierzęcy: małe ślimaki, skorupiaki, robaki, jeżowce. Zbierają też pożywienie z powierzchni wody.

Podobne prace

  • Kaczki

    Ocena / Autor /Benon
    Dodano /26.01.2012 praca w formacie txt

Do góry