Ocena brak

Bieługa, wyz

Autor /Albin Dodano /31.01.2012

Wygląd: 11-15 płytek grzbietowych bez kolców, 40-60 małych, oddalonych od siebie płytek bocznych i 9—12 płytek brzusznych. Stożkowaty pysk jest krótki i gruby. Duży, pótksięży-cowaty otwór gębowy zajmuje niemal całą dolnę powierzchnię głowy; dolna warga jest pośrodku podzielona. Długie, spłaszczone, frędzlaste wąsiki przyłożone do tyłu wzdłuż pyska sięgają do otworu gębowego. Błony podskrzelowe tworzą z tyłu za cieśnią wolne fałdy zrośnięte ze sobą.

Ubarwienie: grzbiet ciemno- lub popielatoszary z niebieskawym połyskiem, boki jasnoszare, a brzuch podobnie jak płytki kostne brudnobiały.  

Długość: obecnie co najwyżej 600-700 cm, dawniej łowiono, chociaż rzadko, wspaniałe okazy długości do 900 cm i masie do 1500 kg.

Występowanie: w morzach Czarnym, Azow-skim i Kaspijskim, a także w pn. Adriatyku; opisano 4 podgatunki bieługi - podgatunek nominotypowy (H. h. huso) zasiedla zach. rejony Morza Czarnego i Adriatyk, H. h. orien-talis wsch. część Morza Czarnego, H. h. moeticus Morze Azowskie, a H. h. caspius Morze Kaspijskie.

Tryb życia: ryba wędrowna, docierająca dawniej na tarło daleko w górę rzek. Najsilniejszy ciąg rozrodczy z Morza Czarnego obserwowano w Dunaju (docierała wówczas aż po Bawarię), dzisiaj jedynie do Żelaznej Bramy (Jugosławia/Rumunia).

Rozród: trze się w kwietniu i maju. Jaja są składane w liczbie 360 000-7 500 000.

Pokarm: bezkręgowce, w starszym wieku niemal wyłącznie ryby.

Podobne prace

Do góry