Ocena brak

Bielaczek

Autor /Benon Dodano /26.01.2012

Wygląd: Wielkości czernicy; długość ciała ok. 42 cm. Samiec w szacie godowej biały z delikatnymi, czarnymi kreskami, z czarnymi plamami wokół oczu i czubem z piór, który może podnosić. Samica z daleka podobna do samicy gągoła. W rzeczywistości oba gatunki są tak blisko ze sobą spokrewnione, że w ogrodach zoologicznych zdarzają się pary mieszane, z których lęgły się niepłodne mieszańce. Poza tym łatwo pomylić samicę (z powodu jej białych policzków) z perkozem rogatym i zausznikiem w szacie zimowej. Dziób - jak u innych traczy - wąski z haczykiem na końcu.

Pływają głęboko zanurzone, ogon jest wtedy niewidoczny. Bielaczki nurkują na głębokość 30 m, ale rzadko pozostają pod wodą dłużej niż 15, najwyżej 30 sekund. Potrafią wznieść się z wody w powietrze bez rozbiegu; latają szybko i lekko, przechylając się całym ciałem raz w jedną, raz w drugą stronę, bardzo szybko uderzając skrzydłami. Często wprost z lotu ślizgowego wodują i hamują tuż nad lustrem wody. Towarzyskie: przebywają przeważnie w małych grupach lub mieszają się z gągołami. Zwykle milczące.  

Środowisko: Obszar lęgowy pokrywa się niemal z pasem północnych lasów iglastych. W Finlandii w tym stuleciu bielaczki opuściły duże obszary, utrzymały się tylko na dalekiej północy. Podobne przesunięcie obserwuje się u innych ptaków północy, co tłumaczy się ociepleniem się Atlantyku. Bielaczki są ptakami wędrownymi; migrują nocą.

Lęgi: W dziuplach drzew (dlatego związane sa z lasem iglastym), zwykle nad obfitującym, w ryby jeziorami i wolno płynącymi rzekami. Początek lęgów - koniec maja i w czerwcu, wysiadywanie trwa 30 dni, pisklęta wykluwają się w pierwszej dekadzie lipca.

Pożywienie: Latem głównie owady wodne, w zimie więcej ryb (do 6 cm długości). Jako dodatek skorupiaki, robaki, żaby, rośliny.

Podobne prace

Do góry