Ocena brak

Biegus zmienny

Autor /Lech Dodano /26.01.2012

Wygląd: Nieco mniejszy od szpaka; długość ciała w zależności od terenu pochodzenia ptaka 18-22 cm. Latem łatwo go odróżnić od innych, podobnych biegusów po plamie czarnej z jasną obwódką na brzuchu. W zimie niepozorny, dziób lekko zakrzywiony, pierś brązowawoszara. Bardzo towarzyski i ruchliwy. Ptaki dziobią prawie przez cały dzień w mule lub płytkiej wodzie. W razie potrzeby pływają. Wypoczywają zwykle w godzinach południowych: stoją wtedy przed linią wody w mocno ścieśnionym stadku, z wciągniętymi szyjami i piersią wystawioną w kierunku wiatru.

Środowisko: Częsty ptak lęgowy Arktyki, na północ do tundry krzewinkowej; jego podgatu-nek, nieco mniejszy, występuje na Wfyspach Brytyjskich i jako jedyny biegus na wybrzeżach Morza Północnego i Bałtyckiego. W Polsce bardzo nieliczny; najwięcej par lęgnie się przy ujściu Redy do Zatoki Puckiej. Przebywa zawsze na wilgotnych, otwartych terenach bagiennych i łąkowych. W przelocie na wszelkiego rodzaju mulistych brzegach. Zimą na wybrzeżach zachodniej i południowej Europy oraz Afryki aż do równika.  

Lęgi: Na dalekiej północy głos godowy samca można usłyszeć przez cały dzień. Śpiewa z jakiegoś wzniesienia na ziemi i w zygzakowatym locie nad terytorium lęgowym. Prezentuje przy tym niezwykłe ustawienia skrzydeł, aby na koniec - trelując - opuścić siew dół z drżącymi skrzydłami. Gniazdo jest dobrze ukryte w najsuchszym miejscu wilgotnego środowiska. W dołku wymoszczonym źdźbłami znajdują się 4 jaja.

Pożywienie: Małże, ślimaki, skorupiaki, robaki, owady, pająki.

Podobne prace

Do góry