Ocena brak

Białokrowiak gorzki

Autor /Agenor Dodano /03.02.2012

 

Wygląd: kapelusz o średnicy 5-10 (15) cm, początkowo półkulisty, następnie płaski, niekiedy z zagłębieniem w środku. Mięsisty grzyb o suchej, nagiej skórce robi wrażenie bardzo masywnego, prawie potężnego. U młodego można zauważyć drobną, zamszowatą strukturę powierzchni, którą jednak wkrótce traci. Skórzaste zabarwienie młodych egzemplarzy ustępuje cynamonowobrązowej lub bardzo ciemnobrązowej.

Tylko podwinięty brzeg pozostaje nieco jaśniejszy, może nawet być białawy i cienko omączony. Można na nim rozpoznać delikatne bruzdki. Wybrzuszone blaszki są ściśle ustawione i przyrastają do trzonu, niektóre zbiegają z ząbkiem. Kolor mają biały lub kości słoniowej. Gruby i jedynie do 6 cm wysoki trzon podkreśla wrażenie zwartości.

Niektóre trzony są maczugowato zgrubiałe. Powierzchnia drobno prążkowana, u wierzchołka prawie filcowata, brunatnieje pod naciskiem. Nacięcie białego, bardzo ustępliwego miąższu wymaga nieco trudu, jeśli się nie ma w ręku ostrego noża. W smaku natychmiast bardzo gorzki. Grzyb ma zapach mączny, niekiedy trochę zjełczały.

Wysyp zarodników: biały.  

Występowanie: grzyb nie jest pospolity. Należy go szukać na ulubionych przez niego miejscach pod drzewami liściastymi i iglastymi na glebach kwaśnych, często między wrzosami, gdzie jesienią występuje grupami.

Możliwość popełnienia pomyłki: jest podobny do niektórych gąsek. Dobrą cechę rozpoznawczą stanowi bardzo gorzki smak, któremu grzyb zawdzięcza nazwę. Można tylko zalecić, aby nie zbierać ani jego, ani podobnych do niego grzybów.

Zastosowanie: z powodu gorzkiego smaku jest on niejadalny.

Uwagi ogólne: dawniej grzyb ten nazywał się L. amarus, co znaczy „gorzki".

Podobne prace

Do góry