Ocena brak

Bernikla rdzawoszyja

Autor /Benon Dodano /26.01.2012

Wygląd: Tak pstra, że trudno ją pomylić z inną gęsią. Niewiele większa od krzyżówki; długość ciała zaledwie 55 cm, ale ze sposobu bycia z całą pewnością gęś, a nie kaczka. Bardzo towarzyskie ptaki. Latają w gęstych stadach, wszystkie zwroty w locie wykonują jednocześnie. Już po tym można je rozpoznać z daleka. Chętnie się odzywają dźwięcznym głosem przypominającym „kik-kuik".

Środowisko: Gnieżdżą się na małym obszarze w tundrze i lasotundrze zachodniej Syberii. Prawie cała ich populacja zimuje w zatokach na południu Morza Kaspijskiego, mniejsze grupy w Iranie i na bagnach Eufratu. Dawniej musiały zimować licznie w Egipcie, ponieważ z czasów faraonów znane są nam liczne rysunki bernikli rdzawoszyjej. Ptaki, które oderwały się od swojego stada, dołączają do stad innych gęsi wędrujących na zachód i w ten sposób mogą docierać aż do Europy Środkowej. Bernikle rdzawoszyje odlatują ze swoich zimowisk już w lutym, ale do lęgowisk w tundrze docierają dopiero w czerwcu.

Pozostaje im zaledwie 3 miesiące, aby odchować młode i pierzyć się. Pod koniec sierpnia wyruszają w drogę, aby w listopadzie pojawić się ponownie na zimowiskach. Lęgi: Gniazdo zakładają na suchym miejscu w pobliżu wody w tundrze i w lasotundrze, czasami zupełnie nie osłonięte; często znajduje się ono w pobliżu gniazda sokoła wędrownego lub myszołowa włochatego, które potrafią przepędzić lisa polarnego, najgroźniejszego naturalnego wroga bernikli rdzawoszy-ich. Gniazdo jest wyłożone trawą i puchem.

Pożywienie: Jak innych gęsi.

Podobne prace

Do góry