Ocena brak

Bernikla obrożna

Autor /Benon Dodano /26.01.2012

Wygląd: Trochę mniejsza od gęsi małej: długość ciała ledwie 60 cm. Od dzioba do piersi matowoczarna z białą obrożą wokół szyi, której nie mają młode ptaki. Raki podgatunku północnoeurazjatyckiego mają ciemne brzuchy, ptaki ze Spitsbergenu i Grenlandii są prawie białe. Bernikla obrożna dobrze biega i pływa, ale nie nurkuje. Leci jak kaczka szybko uderzając skrzydłami. Odzywa się dźwięcznym „honk".

Środowisko: Najbardziej północna ze wszystkich gęsi; lęgnie się w tundrze na północnym krańcu kontynentu Eurazji i na pobliskich wyspach, wśród resztek śniegu i lodu. Gęsi za-chodniosyberyjskie wędrują wąskim szlakiem przez Bałtyk na Morze Północne, gdzie spędzają zimę na wattach. Do przełomu wieków przylatywały tu setki tysięcy tych ptaków, ich głosy zagłuszały szum morza, w locie z daleka stada wyglądały jak snująca się smuga dymu.

Obecnie na Morzu Północnym zimuje ok. 20 tys. bernikli obrożnych. Ich liczba zmniejszyła się gwałtownie, gdy we wczesnych latach trzydziestych ich podstawowy pokarm - trawę morską zniszczył w dużym stopniu grzyb. Lęgi: W któtkie polarne lato gęsi te mają tylko 110 dni na lęg. W 10 dni po przybyciu w gnieździe leży już pełne zniesienie: 3-6 jaj, 70 mm długości, wysiadywanie 24-26 dni. Pod koniec lipca wykluwają się pierwsze pisklęta; rodzice prowadzą je od razu do wody. Często kilka rodzin tworzy wspólne stado. Pod koniec okresu lęgowego dorosłe ptaki pierzą się i są pizez jakiś czas niezdolne do lotu.  

Pożywienie: W lecie jedzą mech i trawę, w zimie głównie trawę morską i jej korzenie z przyczepionymi do nich zwierzętami, a także glony morskie i inne rośliny rosnące na mieliznach w słonej wodzie. Potrafią też pobierać pokarm z dna wody zanurzając głęboko głowy, podczas gdy nad powierzchnią sterczą nogi i kuper.

Podobne prace

Do góry