Ocena brak

Bernikla kanadyjska

Autor /Benon Dodano /26.01.2012

Wygląd: W Ameryce Północnej bernikla kanadyjska wytworzyła wiele podga-tunków, które różnią się między sobą głównie wielkością. Największy podgatu-nek występuje na południowym krańcu areału lęgowego tych ptaków i wielkością dorównuje łabędziowi krzykliwemu. Raki najbardziej północnego gatunku są niewiele większe od krzyżówki. Zdziczałe bernikle zamieszkujące Europę należą do największych: długością ciała 90-100 cm przewyższają wszystkie inne dzikie gęsi europejskie. Bernikle kanadyjską łatwo rozpoznać po czarnym upierzeniu głowy i białej plamie na policzkach i podbródku. Młode ptaki w pierwszej jesieni swojego życia nie mają prążkowanych skrzydeł, ale w czasie drugiego lata na piersi i skrzydłach pojawiają się już niewyraźne i rozmyte prążki. Głos, donośny i trąbiący, brzmi „ąg-ąg" („ahonk"). Można go usłyszeć szczególnie podczas godów i w locie.

Środowisko: Wfeściwą ojczyzną bernikli kanadyjskiej jest Ameryka Północna: występuje tu od Alaski po Wielkie Jeziora jako zdecydowanie najpopularniejsza gęś. Zimuje na południowych obszarach Ameryki Północnej. Corocznie na szlakach jej wędrówek i terenach zimowania odbywa się spektakularne polowanie prawie na masową skalę. Historia gęsi kanadyjskich w Europie zaczęła się w 1678 r., gdy pierwsze ptaki zostały przywiezione do pewnego parku w Anglii.

Zdziczały i od tego czasu rozszerzają swój zasięg występowania. Populacja angielska liczy już kilka tysięcy sztuk, przewyższa ją jednak populacja szwedzka obejmująca ponad 10000 ptaków. Spotyka się te gęsi również wokół dużych miast, np. Hamburga czy Monachium; gęsi te także pochodzą od zdziczałych ptaków, które uciekły z ogrodów zoologicznych i parków. W 1905 r. sprowadzono kilka gęsi kanadyjskich do Nowej Zelandii. Przez 25 lat żyły tam niezauważane. Następnie, prawdopodobnie po przystosowaniu się do nowego środowiska, doszło do lawinowego wzrostu ich liczby, co zmusiło farmerów do sięgnięcia po broń palną w obronie do cna wyjedzonych pól Angielskie bernikle kanadyjskie są ptakami osiadłymi i koczującymi, populacja szwedzka zaczęła wykształcać własne szlaki wędrówek: coraz częściej zimują one na Wfyspach Wscho-dniofryzyjskich i w Holandii.

Niemieccy myśliwi, zadowoleni z poszerzania się możliwości łowieckich, ogłosili bernikle kanadyjską ptakiem łownym i zapewnili sobie prawo odstrzału jej w listopadzie i grudniu. W parkach, gdzie bernikla kanadyjska trzymana jest na wolności razem z łabędziami, spychana jest przez nie w najdalsze zakątki stawów parkowych, gdyż jest słabsza i nie tak wojownicza. Pierwsze próby lęgów na wolności nie powiodły się z powodu zbytniej ufności ptaków. Na miejskich stawach parkowych, nieustannie obserwowane przez spacerowiczów, mogły spokojnie wychowywać młode. Na wolności jednak często z powodu zaniku strachu przed człowiekiem traciły jaja, a często i życie.

Lęgi: Bernikle kanadyjskie dobierają się w pary w drugie lato swojego życia. Po roku „zaręczyn", w trzecie lato młode gęsi zakładają gniazdo i zostają małżeństwem do końca życia. Po śmierci jednego z partnerów drugi - po dłuższym lub krótszym czasie - znajduje nowego towarzysza. Małżeństwo gęsi może trwać tak długo, jak u ludzi - ponad 40 lat. Jednak „dzięki" amerykańskim myśliwym bernikla kanadyjska żyje przeciętnie tylko 1,4 roku i należy już do gatunków zagrożonych wyginięciem.

Gniazdo znajduje się zwykle na ziemi, wśród szuwarów lub pod krzakiem. Buduje samica: stojąc plecami do wybranego miejsca, ptak chwyta pojedyncze źdźbła i przerzuca je przez ramię do tyłu. Po wielokrotnym (dosłownie tysięcznym!) powtórzeniu tego prostego ruchu powstaje w końcu spory stos.  

Pożywienie: Bernikla kanadyjska zbiera pożywienie na ziemi skubiąc zielone części roślin lub w wodzie zanurzając głowę, czasami „stojąc na głowie", jak czynią to kaczki. Nie gardzi także pokarmem zwierzęcym.

Podobne prace

Do góry