Ocena brak

Bernard z Clairvaux

Autor /Adaukt1222 Dodano /03.01.2013

Bernard z Clairvaux urodził się około 1090 r. niedaleko Dijon w Fontainesles-Dijon. Pochodził z możnej i wpływowej rodziny. Od dziecka był bardzozdolny i p e ł e n energii. Jego hagiograf mówi, że Bernard zastanawiał się, jakpokierować swoim życiem, czy zostać uczonym, czy świętym. Na dokonanyprzezeń wybór miała wpływ mała grupa b e n e d y k t y n ów z Citeaux, która postanowiławrócić do pierwotnej reguły b e n e d y k t y ń s k i e j . To pociągnęło Bernarda.Będąc w pełni wieku męskiego (miał około trzydziestu pięciu lat),wraz z czterema braćmi, stryjem i dwudziestoma pięcioma przyjaciółmi wstąpiłw roku 1124 do klasztoru w Citeaux. Już po trzech latach został wysłanydo Clairvaux, by tam założyć klasztor, co też uczynił. Glairvaux stało sięośrodkiem niezwykle potężnego ruchu cysterskiego, którego oddziaływaniesięgało i Polski.

Bernard rozpoczął wprost nieprawdopodobnie owocną działalność nawszystkich polach, w czym pomocna mu była j e g o płomienna retoryka. Jej teżzawdzięcza swój przydomek Miodousty (Doctor Mellifluus). Nigdy j e d n akdziałalność zewnętrzna nie pochłonęła go zupełnie. Pozostał przede wszystkim człowiekiem życia wewnętrznego i kontemplacji. Z p u n k t u widzenia naszychrozważań ważne j e s t nie tyle, ilu panujących nakłonił do udziału w wojnachkrzyżowych, ile raczej to, że pracując nad regułą zakonu templariuszy,napisał traktat De laude novae militiae, w którym podał najistotniejsze teoretycznezałożenia i uzasadnienie wojen z niewiernymi. Przedstawił w nimtakże szczegółowo teorię dwóch mieczy, oraz rozwinął wizję państwa świeckiegoj a k o ramienia Kościoła.

Drugim polem jego działalności była praca na rzecz idei cysterskiej.W chwili swej śmierci mógł cieszyć się sześćdziesięcioma ośmioma klasztoramipowstałymi za jego życia i zależnymi od Clairvaux. Znamy już Bernarda jakoobrońcę wiary (propugnatorfidei), tego, który walczył z przejawami pychy intelektualneji herezji. Nie należy jednak myśleć, że w tej walce był rzecznikiemprostackiego antyintelektualizmu. Bernard był zdolny do przeciwstawienia sięw 1141 r. Abelardowi na synodzie w Sens, a w 1148 r. w Reims Gilbertowi z la Porrće. Przewodnim motywem jego działań było życie wewnętrzne, umiłowanieprawd wiary, dla których widział zagrożenie w teoriach swoich przeciwników.Nawet współpraca z własnym uczniem, papieżem Eugeniuszem III, niestanowiła najważniejszego nurtu życia Bernarda. N u r t em zasadniczym była dlaniego mistyka praktycznie przeżywana i teoretycznie ujęta. Nas interesujeprzede wszystkim to, że był on mistrzem mistyki, czyli teologiem ujmującymżycie wewnętrzne duszy i oparte na łasce etapy łączenia się z Bogiem.

Główne dzieła Bernarda to Liber de gradibus humilitatis et superbiae (napisany przed 1125 r.) będący komentarzem do reguły św. Benedykta; Liber de diligendoDeo (1126) o rodzajach i stopniach miłości; Tractatus degratia et libero arbitrio(ok. 1127) zawierający naukę o wolności; bardzo liczne listy, a wśród nich190. skierowany do Innocentego II Tractatus contra ąuaedam capitula errorumAbelardi (1140); Sermones super Canticum Canticorum, które pisał przez całe życie,a które uzupełnili jego uczniowie. Są one głównym źródłem poznania mistyki Bernarda.

Podobne prace

Do góry