Ocena brak

BENEDYKT XVI - Teologia wyzwolenia

Autor /Romekppp Dodano /03.05.2013

Pierwsza interwencja, którą śledziła cała prasa światowa, miała miejsce w 1984 r. Ma onatytuł Libertatis nuntius i odnosi się do niektórych aspektów teologii wyzwolenia. W zgodzieze stwierdzeniami Jana Pawła II w czasie jego podróży do Ameryki Łacińskiej, dokumentKongregacji ostrzega przed zagrożeniami i odchyleniami takiej teologii wyzwolenia, którastosuje analizę marksistowską do interpretacji sytuacji politycznej w Ameryce Łacińskiej.

Charakter tej wypowiedzi jest niezwykle surowy w odniesieniu doprób, by zredukować Ewangelię zbawienia do Ewangelii ziemskiej; w odniesieniu dozagrożenia, by zapomnieć o ewangelizacji i przekształcić Eucharystie w celebracjeodprawianą przez walczący naród. W następnym roku nie przemawiała już Kongregacja, ale sam kardynał mówił o sobie. W rozmowie z Vittotio Messorim42 Ratzinger mówił zotwartym sercem o Soborze Watykańskim II, którego 20. rocznica zakończenia przypadaławłaśnie w tym roku, o kryzysie kapłanów w Kościele, o teologii indywidualistycznej, którausuwała związek pomiędzy Kościołem a Pismem Świętym, o dramacie moralności, w którymgłówną rolę odgrywa permisywizm. Surowe wezwanie ze strony kardynała było przez wielupostrzegane jako próba zakończenia eksperymentów, jakie nastąpiły po SoborzeWatykańskim II. Inni natomiast widzieli w nich przenikliwą diagnozę opartą na odważnymrealizmie.

Jednakże rok później Kongregacja wraca do teologii wyzwolenia wraz z nowymdokumentem, Instrukcją o chrześcijańskiej wolności i wyzwoleniu.Dokument, zapowiadany wcześniej jako uzupełnienie pierwszej instrukcji na tematteologii wyzwolenia, ma jednakże swój odrębny charakter i własną, autonomiczną strukturę.Cztery pierwsze rozdziały mówią o stanie wolności w świecie współczesnym, o powołaniuczłowieka do wolności i o dramacie grzechu, o wyzwoleniu i wolności chrześcijańskiej, owyzwalającej misji Kościoła. Natomiast ostatni rozdział traktuje o doktrynie społecznejKościoła w perspektywie praxis wyzwolenia. W tym kontekście na nowo zostajeprzedstawiona zasadnicza troska Kościoła o ubogich i podkreślany jest priorytet pracy nadkapitałem.

Po surowym wezwaniu przedstawionym dwa lata wcześniej dokument wydaje siębardziej zrównoważony i dostrzegający możliwości tych czynników, które rezygnując zwalki klas i mitu rewolucyjnego, z siłą dążą do wyzwolenia. Chce on umocnić świadectwo idziałania wszystkich uczniów Chrystusa, „powołanych, by odpowiedzieć na wielkiewyzwania naszych czasów" (par. 2). Rok 1986 to również decyzja o odsunięciu od nauczaniaCharlesa Currana, profesora teologii moralnej w Catholic University of America wWaszyngtonie. Kongregacja zarzuca profesorowi, że w imieniu Kościoła przedstawiapostawy, które są w sprzeczności z doktryną Kościoła o nierozerwalności małżeństwa,aborcji, eutanazji, seksualnych kontaktach przedmałżeńskich i czynach homoseksualnych.

Do kwestii homoseksualizmu powraca również List do Biskupów Kościoła Katolickiego oduszpasterstwie osób homoseksualnych Kongregacji Nauki Wiary z 1 czerwca 1986 r. Listpowtarza tradycyjną doktrynę Kościoła nie tylko w odniesieniu do czynówhomoseksualnych, lecz również skłonności homoseksualnych, które jeśli się im pobłaża, prowadza do zachowań głęboko złych (par. 3). List odnosił sięnastępnie do grup nacisku istniejących wewnątrz i na zewnątrz Kościoła, ale ubolewał„głęboko nad faktem, że osoby homoseksualne były i nadal są narażone na złe słowa i naakty przemocy" (par. 10).

W zakończeniu list kładł nacisk na uwagę w trosce duszpasterskieji na chrześcijańską koncepcję człowieka: „osoba ludzka, stworzona na obraz i podobieństwoBoże, nie może być określona w sposób adekwatny przez redukcyjne odniesienie tylko dowymiaru płciowego" (par. 16).

Podobne prace

Do góry