Ocena brak

BENEDYKT XVI - Prefekt Kongregacji Nauki Wiary

Autor /Romekppp Dodano /03.05.2013

Następny rok po nominacji Ratzingera na kardynała, 1978, to rok dwóch konklawe. Wokresie przygotowawczym do pierwszego konklawe, które doprowadzi do wyboru JanaPawła I, Ratzinger miał możliwość, by poznać i docenić kardynała krakowskiego KarolaWojtyłę. W czasie drugiego konklawe, które odbywa się w październiku, wraz z innyminiemieckojęzycznymi kardynałami Ratzinger sprzyja wyborowi, który po stuleciach wynosinie-Włocha na Stolicę Piotrowa. Jan Paweł II wysoko ceni arcybiskupa Monachium i szybkoproponuje mu, by ten przybył do Rzymu współpracować z nim w sprawowaniu władzy nadKościołem powszechnym37. Ratzinger odrzuca pierwsze wezwanie, nie chcąc porzucać swejdiecezji zbyt szybko.

W 1980 r. jest jednakże relatorem synodu specjalnego poświeconegorodzinie, a w roku następnym nadchodzi drugie wezwanie z Rzymu. Prefekt KongregacjiNauki Wiary, chorwacki kardynał Franjo Se-per, jest ciężko chory. Jan Paweł II poszukujejego następcy. Tym razem Ratzinger nie decyduje się, by odmówić po raz drugi, i napoczątku 1982 r. zostaje mianowany prefektem Kongregacji Nauki Wiary - obowiązek tenbędzie pełnić przez niemal ćwierć wieku.Przyjeżdża do Rzymu ze swoim biurkiem z orzecha, które stanowi część dziedzictwarodzinnego, fortepianem i ok. 2 tys. książek, które zostają równo ułożone w jego obszernymapartamencie o powierzchni ok. 300 m2, przed samą bramą św. Anny, które będzie jegorzymskim mieszkaniem aż do chwili wyboru na papieża.

„Od teologa kontrolowanego przez Święte Oficjum do kontroli nad pracami teologów" -w ten sposób V. Messori syntetyzuje narzekania niezadowolonych. Odpowiada Ratzinger:

Nigdy nie zgodziłbym się na tę służbę Kościołowi, gdyby moim zadaniem była przedewszystkim kontrola. Po reformie Kongregacja zachowała oczywiście swą pozycjędecyzyjną i interwencyjną w sprawach wiary, ale Paweł VI w motu proprio powierzył jejteż priorytetowe zadanie, mające charakter konstruktywny, a polegające na „udzielaniupomocy rozwojowi poprawnej doktryny tak, by stawała się nową siłą dla głosicieliEwangelii".

Nowy prefekt zmierza do tego celu przede wszystkim poprzez własną twórczośćteologiczną, z której świadomie nie rezygnuje. Początkowo ta decyzja spotyka się z surowąkrytyką. Ratzinger jednakże odpowiada, że jeśli nie chce się, żeby rola prefekta kończyła sięna podejmowaniu banalnych działań, to konieczne jest, by wskazywał on „wartości, tematy itendencje, które warto wspierać".

Oprócz tego jest jeszcze kolegialna organizacjaKongregacji, ze względu na którą „każdy z moich współpracowników ma osobny sektorzainteresowań i przyjmuje informacje, które nadchodzą po części od samych teologów, poczęści zaś od sporego kręgu ludzi, którzy z nami współpracują"40. Wreszcie jest tam równieżścisła współpraca z Janem Pawłem II, z którym Ratzinger spotyka się w każde piątkowepopołudnie, a w razie konieczności również w środy, przed obiadem lub w jego trakcie. JanPaweł II pociąga swoim przykładem prefekta oraz innych urzędników Kongregacji, bypodróżować i spotykać się z teologami oraz biskupami.

Jak podsumowuje Ratzinger:„Objechaliśmy wszystkie kontynenty, wszędzie prowadziliśmy rozmowy z Komisjami NaukiWiary i z tamtejszymi biskupami". Aby ułatwić poznanie zdrowej doktryny, ograniczył takbardzo, jak to było możliwe, odgórne interwencje w celu uniknięcia starć. Oczywiście niezawsze można było ich uniknąć. Teraz po kolei wymienimy te, które wzbudziły największyrozgłos, wraz Z najbardziej znaczącymi tekstami.

Podobne prace

Do góry