Ocena brak

BELGIA - WSPÓLNOTY PROTESTANCKIE

Autor /Alpinian Dodano /06.06.2012

W 1. poł. XVI w.
rozwijał się luteranizm i anabaptyzm ( -> anabaptyści), prawie
wyłącznie na pn. kraju, głównie w Antwerpii.

Od 1540 żywiej zaznaczyły się wpływy kalwinizmu, z ośrodkami
w Lille i Tournai. Działalność inkwizycji zahamowała
rozwój innowierstwa i spowodowała masową emigrację kalwinistów
i luteranów, zwł. na tereny hol., gdzie dzięki królowi
Wilhelmowi III Orańskiemu wyznania te zyskały przewagę.

Edykt tolerancyjny Józefa II z 1781 zastał na terenie B. niewielkie
grupki innowierców (8 gmin). Możliwości rozwojowe
dał im dopiero konkordat napoleoński, którego postanowienia
odnosiły się także do akatolików.

Kaplicę pubi, otrzymała
wówczas tylko jedna gmina reformowana, w Brukseli. Dopiero
pod panowaniem hol. uzyskały miejsca kultu pozostałe gminy,
którym też przyznano uposażenie. Gminy te złączyły się 1839
w Union des Eglises Protestantes Evangélique de Belgique.

W 1837 powstało w Brukseli ewang. stowarzyszenie mis. pod
nazwą Société Evangélique Belge, które 1848 objęło cały kraj
i przyjęło nazwę Eglise Chrétienne Missionnaire Belge; instytucja
ta była niezależna od państwa, podczas gdy Unia korzystała
z zasiłków państwowych. W 1888 utworzono w Brukseli
Kościół protest, pod nazwą Eglise Libérale de Bruxelles, zatwierdzony
przez rząd; obecnie istnieje także drugi, w Charleroi.

W 1904 oba Kościoły reformowane B. (Union des Eglises Protestantes
Evangélique oraz Eglise Chrétienne Missionnaire) powołały
do życia towarzystwo do opracowania dziejów protestantyzmu
w B., a 1910 utworzyły Société Belge des Missions Protestantes
en Congo.

Po I wojnie świat, rozpoczęły w B. działalność
amer, wspólnoty wyznaniowe fundamentalistów pod nazwą
Mission Evangélique Belge i metodystów —Eglise Evangélique
Méthodiste. Conférence Belge, która podlega diec gandawskiej
— obecnie najbardziej żywotna protest, grupa wyznaniowa,
licząca ponad 70 gmin.

W 1924 ukonstytuowała się z 2
najstarszych Kościołów reformowanych Fédération des Eglises
de Belgique, do której nast. przystąpili metodyści, liberalni ewangelicy,
baptyści i wolne Kościoły reformowane. W czasach międzywojennych
i po 1945 pojawiły się w B. liczne grupy zielonoświątkowców,
zwł. z Ameryki, którzy zapoczątkowali tzw. ruch
adwentowy (-> adwentyści).

Od poł. XX w. działają liczne
szkółki niedzielne wyznań ewang., obsługiwane częściowo przez
świeckich, oraz organizacje młodzieżowe o charakterze wyznaniowym.

Od 1925 nauka religii protest, weszła do szkół publicznych.
W 1954 utworzono teol. fakultet międzywyznaniowy'
w Brukseli (Union des Eglises Protestantes Evangélique, Eglise
Chrétienne Missionnaire, Eglise Evangélique Méthodiste). W
1970 w Brukseli powstała diecezja anglik, dla Europy Środk.,
podległa abpowi Canterbury.

 

A. Maskaux, Der Protestantismus in B., Junge Kirche 17 (1956) 9-12;
E. Hoyois, RGGI 1021-1023; R. Collinet, L'histoire du protestantisme de B. aux XVII' et XVIII' siècles. Bru 1959; J. Havet, Situation actuelle du prolestantisme en B., Revue diocésaine de Namur 14(1960) 158-184; A.L.E. Verheyden. Anabaplism in Flanders 1530-1650, Scottdale 1961.

Podobne prace

Do góry