Ocena brak

Bekasik

Autor /Lech Dodano /26.01.2012

Wygląd: Wielkości skowronka; długość ciała 19 cm. Dziób czarny, dużo krótszy niż u kszyka. Na czarnym grzbiecie, latem i zielonkawym połyskiem, cztery mato-wożółte, podłużne pręgi do złudzenia przypominające liście trzciny, gdy ptak przykucnie. W razie zgrożenia zastyga bez ruchu i wyfruwa dopiero spod nóg przypadkowego przechodnia. Zdarzało się schwytać ptaka w siatkę na motyle lub nawet ręką. Wżlatuje w milczeniu lub wydaje przytłumione „kszsz". Bekasik lata wolno i po niecałych 1CD m ponownie ląduje w niskich roślinach. Wciągu dnia skrada się pochylony i ostrożny, o zmierzchu chodzi zgrabnie, wyprostowany. W dzień leci po linii prostej, wieczorem nisko, zygzakiem, jakby niepewnie. Głos w locie przypomina popiskiwanie myszy „pic". Nad terytorium lęgowym odbywa interesujący lot tokowy.

Środowisko: Bagna porosłe luźno trawą, lekko zalane muliste płycizny, wilgotne lasy łęgowe, głównie w pasie północnych lasów brzozowych. Północna granica areału lęgowego biegnie przez tundrę krzewinkową, granica południowa przez strefę lasów iglastych, ale nie jest ona ostro zaznaczona, ponieważ im bardziej na południe, tym bardziej ptaki gnieżdżą się nieregularnie i lokalnie. Nigdzie nie są częste, w większości miejsc występowania raczej rzadkie. W Polsce jest skrajnie rzadkim ptakiem: jedynie kilka par gnieździ się na Bagnach Biebrzańskich. Bekasiki są ptakami wędrownymi; zimują głównie wokół Morza Śródziemnego.

Nieliczne ptaki wędrują aż do krajów tropikalnych i być może przekraczają równik. W zimie przebywają na zalanych wodą polach ryżowych, na porosłych trawą bagnach i wśród roślinności brzegowej gliniastych wód. Pojedyncze bekasiki próbują przezimować w łagodniejszych klimatycznie okolicach zachodniej Europy. Europę Środkową bekasiki przemierzają od sierpnia do listopada, spóźnieni wędrowcy jeszcze w grudniu, a potem znowu w marcu i kwietniu. Wypoczywają na bagnistych łąkach, w dzień najchętniej w śladach kopyt pasącego się tam bydła. Wędrują samotnie nocą.

Lęgi: Od maja do lipca samiec odbywa nad terytorium lęgowym widowiskowy lot tokowy, przede wszystkim w bezwietrzne, pochmurne dni oraz w godzinach rannych i wieczornych. Ptak odzywa sie przy tym przytłumionym, rytmicznym głosem. Słuchając go odnosi się wrażenie, jakby wołał z różnych kierunków, podczs gdy w rzeczywistości kieruje on jedynie swój głos w różne strony. Jedna „pieśń" trwa 5-7 sekund, następnie ptak przelatuje o 500 m dalej i ponownie wznosi się i opada głośno wołając. Lot godowy bywa tak wysoki, że nie słychać już ani śpiewu, ani nie widać ptaka przez lornetkę, po czym ptak znowu opada w locie ślizgowym ukosem w dół, a następnie rozpędem unosi się w górę. Lot tokowy kończy się po ok. 10.minutach pięknym ślizgiem tuż nad ziemią. Jego głos bywa porównywany do odgłosu wydawanego przez galopujące konie „top, top topp - top top topp".

Biologia lęgowa bekasika jest jeszcze mało zbadana. Niewielka liczba znanych jaj pochodzi głównie od kolekcjonerów. Gniazdo leży zwykle w wilgotnym otoczeniu, czasami w kępie turzycy na płytkiej wodzie, skąpo wyłożone źdźbłami. Okres lęgowy to druga połowa czerwca i lipiec, czas wysiadywania nie jest znany, ale prawdopodobnie ponad 21 dni. Wzniesieniu zawsze 4jaja, długości 39 mm, prawie wielkości jaj kszyków i dużo większe od jaj skowronka (23 mm), chociaż oba ptaki są prawie tej samej wielkości. Pisklęta bardzo podobne do piskląt kszyka, ale bez białej obrączki wokół nasady dzioba.

Pożywienie: Bekasik wygrzebuje pokarm w mule i zbiera go także, jak biegusy, z ziemi. Żywi się larwami owadów, robakami, ślimakami.

Podobne prace

Do góry