Ocena brak

BEAUDUIN LAMBERT OSB

Autor /Alpinian Dodano /05.06.2012

ur. 4 VIII 1873 w Rosoux-les-Waremme (Belgia), zm. 11 1 1960 w Chevetogne, Inicjator ruchu liturg. w Belgii, działacz ekumeniczny.

Studia teol. odbył w seminarium diec. w Liège, gdzie 1897
przyjął święcenia kapł.; 1899 wszedł do wspólnoty kapł. Aumôniers
du Travail, dążącej do poprawy sytuacji robotników; 1907
wstąpił do zakonu w Mont César (Lowanium);

1909 uczestniczył
w kongresie stowarzyszeń kat. w Mechelen, na którym zalecał
dokonanie przekładu ksiąg liturg. z języka łac. oraz wzywał
do czynnego udziału wiernych w liturgii Kościoła; organizował również kursy liturg. ; przyczynił się do powstania czasopism
„La vie liturgique" i „Les questions liturgiques";

1915-19
wykładał teologię w belg. opactwie benedyktyńskim Maredsous;
1921 objął katedrę teologii fundamentalnej w Anselmianum
w Rzymie; współpracował z metropolitą lwowskim A. Szeptyckim
w ekum. odnowieniu chrześcijaństwa, które widział zwł.
przez powrót do życia monastycznego w duchu Kościoła wsch. ;

1925 założył w tym celu klasztor benedyktyński w Amay k.
Liège (przeniesiony 1939 do Chevetogne), będący ośrodkiem
działalności ekum. w Belgii; na polecenie kard. D.J. Merciera
uzasadnił potrzebę dialogu ekum. w związku z rozmowami kat.-
-anglik. w Mechelen (-> mechlińskie rozmowy ekumeniczne);
przyczynił się 1926 do wydawania ekum. czasopisma „Irénikon";

1931 opuścił Belgię i współpracował z Centre de Pastorale Liturgique
w Paryżu, przekształconym 1943 w Centre National
de Pastorale Liturgique; pozostawał nadto w kontakcie z franc,
ośrodkami ekumenicznymi. Ogłosił podręcznik liturgii La piété
de l'Eglise (Lv 1914), w którym liturgię uznał za główne źródło
ascezy, apostolatu oraz przepowiadania kośc. i modlitwy.

Dorobek naukowy B. obejmuje także wiele artykułów na temat
liturgii i ekumenizmu, drukowanych przede wszystkim
w „Irénikonie" (bibliogr. Ir 33 (1960) 21-28 oraz Lambert B.
1873-1960, Tou 1960); na szczególną uwagę zasługuje Notre
travail pour l'union (Ir 6 (1930) 385-401) - program jego działalności
ekum. i jednocześnie odpowiedź na krytykę; główny
nacisk położył B. na potrzebę stworzenia właściwego klimatu
psychol. oraz pracy nad oczyszczeniem chrześcijaństwa z elementów
napływowych, uwarunkowanych specyficzną sytuacją
hist., w jakiej żyły jego główne odłamy.

Był jednym z pionierów
kat. ekumenizmu; akcentował potrzebę wzajemnej życzliwości
i zaufania pomiędzy wszystkimi chrześcijanami oraz położenia
nacisku w pracy zjednoczeniowej nie tyle na sporadyczne
dyskusje, ile na wzajemne zbliżenie całych grup wyznaniowych.

 

O. Rousseau, Dom Lambert B. apôtre de la liturgie et de l'unité chrétienne, LMD 11 (1954) z. 5, 128-132; A.G. Martimort, Dom Lambert B. et le Centre de Pastorale Liturgique, LMD 17 (I960) z. 2, 10-17; O. Rousseau, Dom Lambert B. (1873-1960), Ir 33 (1960) 3-28; L. Bouyer, Dom Lambert B„ un homme d'Eglise, P 1964; M. Cappuyns, Dom Lambert B. (1873-1960). Quelques documents et souvenirs, RHE 61 (1966) 424-454, 761-808; S.A. Quitslund, Dom Lambert, Wa 1969; tenie. Les Idées fondamentales de l'ecclésiologie de Dom Lambert B. d'après ses écrits et sa correspondance, NRTh 101 (1969) 1073-1096; Vue prophétique de Dom Lambert B. sur la situation actuelle de l'Eglise, Ir 42 (1969) 390-395; R. Aubert, A propos de la Chaire Dom Lambert B., RTL1 (1970) 76-88; A. Haquin, Dom Lambert B. et le renouveau liturgique, Ge 1970; T. Korpusiński, L'Importance pastorale de la liturgie d'après Dom Lambert B., Lv 1971 (bibliogr.); tenże, Dom Lambert B. comme titurglste, QLP 53(1972) 135-158; S. Napiórkowski, Historia ruchu ekumenicznego. Lb 1972, 134-136; S. Koperek, Dom Lambert B. prekursor współczesnej odnowy liturgicznej, RBL 26(1973) 209-217; O. Rousseau, L'évolution ecclésiologique de Dom Lambert B. entre les deux conciles de Vatican, QLP 54 (1973) 63-78.

Podobne prace

Do góry