Ocena brak

BATAAN - obrona 1942 r .

Autor /bolek Dodano /21.02.2011

Po ataku na *Pearl Harbor Japoń­czycy dokonali inwazji na *Luzon, główną wyspę Archipelagu Filipiń­skiego. Na niewielkim półwyspie Bataan (40 km długości i 32 km sze­rokości w podstawie), schroniło się 67 500 żołnierzy filipińskich, 12 500 żołnierzy amerykańskich (dowódca gen. Douglas *MacArthur) i ok. 26 tys. cywilów, którzy według pla­nu „Orange" wycofali się tu 24 gru­dnia 1941 r. po upadku stolicy Fili­pin - Manili. Ich sytuacja była trud­na. Zapasy żywności dla wojska wystarczały na 30 dni, ale musiano żywić cywilów, brakowało siatek przeciwko moskitom i lekarstw prze­ciw malarii dziesiątkującej żołnierzy.

Oddziały japońskiej 14 armii (do­wódca gen. Masaharu *Homma) rozpoczęły natarcie 9 stycznia 1942 r. i zmusiły wojska amerykań­skie oraz filipińskie do wycofania Po ataku na *Pearl Harbor Japoń­czycy dokonali inwazji na *Luzon, główną wyspę Archipelagu Filipiń­skiego. Na niewielkim półwyspie Bataan (40 km długości i 32 km sze­rokości w podstawie), schroniło się 67 500 żołnierzy filipińskich, 12 500 żołnierzy amerykańskich (dowódca gen. Douglas *MacArthur) i ok. 26 tys. cywilów, którzy według pla­nu „Orange" wycofali się tu 24 gru­dnia 1941 r. po upadku stolicy Fili­pin - Manili. Ich sytuacja była trud­na. Zapasy żywności dla wojska wystarczały na 30 dni, ale musiano żywić cywilów, brakowało siatek przeciwko moskitom i lekarstw prze­ciw malarii dziesiątkującej żołnierzy.

Oddziały japońskiej 14 armii (do­wódca gen. Masaharu *Homma) rozpoczęły natarcie 9 stycznia 1942 r. i zmusiły wojska amerykań­skie oraz filipińskie do wycofania się na pozycje rezerwowe, 9 km w głąb półwyspu. Japończycy nie zdołali jednak ostatecznie rozstrzy­gnąć bitwy, gdyż wcześniej najlep­sze dywizje 14 armii odesłano do Holenderskich Indii Wschodnich, a część żołnierzy cierpiała na mala­rię. Zawiodły również trzy próby (22-23 stycznia, 26-27 stycznia, 1 -2 lutego) dokonania desantu mor­skiego na tyłach wojsk filipiń-sko-amerykańskich. W tej sytuacji 8 lutego Japończycy wstrzymali dal­sze działania ofensywne. Do tego czasu stracili 2700 żołnierzy zabi­tych, 4000 rannych oraz 13 000 chorych na malarię. Gen. MacArthur domagał się posił­ków.

Mimo obietnic Waszyngtonu uzupełnienia nie nadeszły. Obrońcy mogli przetrwać tylko dzięki szczu­płości nacierających oddziałów przeciwnika, gdyż na początku marca Japończycy mieli możność wystawienia w pierwszej linii zale­dwie 3000 żołnierzy. 11 marca gen. Mac Arthur na polecenie prezy­denta Franklina D. Roosevelta od­płynął na pokładzie kutra torpedo­wego na Mindanao, a stamtąd udałsię do Australii. W końcu marcaJapończycy otrzymali posiłki (22 tys. żołnierzy, artylerię i samolo­ty) i 3 kwietnia wznowili ataki, spychając Amerykanów i Filipiń­czyków na czubek półwyspu. Gen. Jonathan Wainwright, który zastąpił MacArthura, uznał dalszy opór za bezcelowy, jednakże nie mając upo­ważnienia, nie mógł wydać rozkazu kapitulacji. Zrobił to 9 kwietnia do­wódca wojsk lądowych na półwy­spie gen.-mjr Edward King. Gen. Wainwright z grupą 2000 żołnierzy przedostał się na ufortyfikowaną wyspę *Corregidor.

Po kapitulacji oddziałów broniących Bataanu Ja­pończycy zmusili 78 tys. jeńców alianckich do 105-kilometrowego marszu przez dżunglę z Mariveles, na krańcu półwyspu, do obozu w San Fernando; wskutek niezwy­kle ciężkich warunków i bestialstwa japońskich strażników zginęło co najmniej 14 tys. żołnierzy amery­kańskich i filipińskich.

Podobne prace

Do góry