Ocena brak

BARYCZ HENRYK

Autor /macio Dodano /10.02.2012

BARYCZ HENRYK, ur. 26 VI 1901 w Starym Sączu, historyk
oświaty, kultury i nauki. Studiował 1920-25 na UJ, m. in. pod
kierunkiem S. Kota, habilitowany 1935, od 1945 prof. UJ,
1949-53 UWr., 1954-71 ponownie UJ. Czł. PAU (od 1951)
i PAN (od 1973), ponadto towarzystw naukowych pol. i zagr.,
m. in. Międzynar. Akademii Historii Nauki w Paryżu (od 1971);
czł. redakcji i red. (1946-52) kwartalnika —„Reformacja
w Polsce" oraz Archiwum Komisji do Dziejów Oświaty i-Szkolnictwa
PAU. Gł. dziedziną zainteresowań badawczych B. są
dzieje pol. kultury i szkolnictwa XV1-XVII w. oraz ich związki
z ówczesnymi prądami myśli eur. i ośrodkami kultury renesansowej
i reformacyjnej. Wyniki swych wieloletnich poszukiwań
w archiwach i bibliotekach pol. i obcych zgromadził w licznych
pracach z historii UJ (Szkice z dziejów Uniwersytetu
Jagiellońskiego 1933, Historia Uniwersytetu Jagiellońskiego
w epoce humanizmu 1935, Alma Mater Jagellonica 1958,
Uniwersytet Jagielloński w życiu narodu polskiego 1948, wyd.
2 1964, kronika uniw. za 1. 1934-39, a zwł. za okres wojny
1939-45, wyd. 1946) oraz in. uczelni (Uniw. Wil., UWr.) i szkół
(Historia Szkół Nowodworskich 1939-47), w syntezie Dzieje
nauki w Polsce w epoce odrodzenia (1957,1 wersjawyd. 1953),
dopełnionej opracowaniem Barok w zbiór. Histońi nauki polskiej
(t. 2 1970), a wreszcie w monografii Polacy na studiach
w Rzymie w epoce odrodzenia (1938) i w zbiorach prac:
Spojrzenie w przeszłość polsko-włoską (1965), W blaskach
epoki odrodzenia (1968), Z dziejów polskich wędrówek naukowych
za granicę (1969), Z epoki renesansu, reformacji
i baroku (1971). Przyniosły one - poza rozprawami o twórczości
wybitnych przedstawicieli dawnego piśmiennictwa (np.
o Żywotach świętych Skargi) - wiele ustaleń ważnych dla
historii literatury, a dotyczących m. in. kontaktów pol. uczonych
i pisarzy (np. J. i P. Kochanowscy, S. Orzechowski)
z uniw. obcymi oraz udziału obcych humanistów w rozwoju
kultury pol. i recepcji ich dzieł w Polsce (gł. pism Erazma
z Rotterdamu). Dorobek B. obejmuje ponadto szereg portretów
i studiów z XIX i XX w., m. in. Wincenty Pol jako profesor
geografii w Uniwersytecie Jagiellońskim (1949), Wśród gawędziarzy,
pamiętnikarzy i uczonych galicyjskich (t. 1-2 1963),
monografie hist. Stanisław Smolka w życiu i nauce (1975),
Historyk gniewny i niepokorny. Rzecz o Wacławie Sobieskim
(1978), zbiór Na przełomie dwóch stuleci: Studia z dziejów
polskiej humanistyki w okresie Młodej Polski (1977), prace n.t.
udziału Śląska w rozwoju kultury ogólnonar. oraz liczne edycje
źródeł do dziejów kultury intelektualnej (Conclusiones
Universitatis Cracoviensis 1933, Archiwum Nacji Polskiej
w Uniwersytecie Padewskim, t. 1-2 1971-72, pisma J. Brożka,
Ł. Górnickiego, przekłady Erazma, kroniki, źródła do dziejów
pol. reformacji), wydanie Korespondencji K. Szajnochy (t. 1-2
1959) oraz kilku pamiętników.


L. HAJDUKIEWICZ H.B., „Nauka Pol. 1975 nr8; tenże Bibliografia
prac H.B. 1923-1966, w: Studia i Mat. z Dziejów Nauki Pol., S.A, z. 11
(1968).

Podobne prace

Do góry