Ocena brak

Barwniki syntetyczne

Autor /Ruciak Dodano /31.01.2012

Pierwszym barwnikiem syntetycznym była niebieskopurpurowa substancja wytworzona w 1856 roku przez Brytyjczyka Williama Perkina. Otrzymał ją przypadkiem, podczas badań nad produkcją syntetycznej chininy z aniliny (pochodna smoły). Odkrycie to zainspirowało innych do syn­tetyzowania barwników z substancji smołopochodnych. Wyprodukowano kilka tysięcy takich barwników, będących solami wodorotlenków organicznych i znanych przez to jako barwniki zasadowe. Farbują one trwale włókna pochodze­nia zwierzęcego, jak na przykład wełna, lecz są bardzo łatwo zmywalne z włókien roślinnych, takich jak bawełna. Problem ten rozwiązuje się, dodając do barwnika zasadowego tak zwanej zaprawy farbiarskiej, z którą ten reaguje, tworząc związek nierozpuszczalny w wodzie.
Barwniki kwasowe stosowane do włókien pochodzenia zwierzęcego reagują z białkami, two­rząc bardzo trwałe związki. Barwniki bezpośred­nie (substantywne) tworzą związki nierozpusz­czalne, wiążące się z celulozą, a więc odpowiednie do barwienia włókien roślinnych. Barwienie włó­kien za pomocą barwników azowych polega na poddawaniu włókna działaniu dwóch substancji chemicznych. Reagują one ze sobą, tworząc bez­pośrednio na włóknie trwały barwnik. Barwników zawiesinowych używa się do włókien octanowych (acetatu) i innych włókien sztucznych. Nakłada się go w postaci zawiesiny drobnych cząsteczek barw­nika w wodzie. Po ogrzaniu do 80°C, cząstki barwnika łączą się z włóknem. Barwniki kadzio­we używane są z kolei do barwienia włókien roślinnych. Po procesie barwienia włókna są su­szone lub poddawane obróbce chemicznej, celem utrwalenia barwnika.

Podobne prace

Do góry