Ocena brak

Bąk bydlęcy

Autor /Ariel Dodano /31.01.2012

Wygląd: długość 2-2,5 cm, krępe ciato z wyraźnymi, podłużnymi pręgami na tułowiu i szerokim odwłokiem o wyraźnie widocznych pierścieniach. Boki odwłoka są ubarwione rdzawo-brunatno, podobnie jak u innego, nieco większego bąka sudeckiego* (Tabanus sudeticus). Na czole znajdują się bardzo duże oczy złożone i krótkie czułki. Liczne podobne gatunki spotyka się na pastwiskach.  

Środowisko: pastwiska, skraje lasów, ogrody, większe tereny parkowe. W górach, na halach, do prawie 2000 m n.p.m.

Występowanie: prawie cała Europa, północna Azja i północno-zachodnia Afryka.

Liczebność: na większości terenów obecnego rozmieszczenia nie jest szczególnie liczny. W środkowej Europie występuje przeważnie pojedynczo. Jednak jeszcze przed półwieczem był o wiele liczniejszy i stanowił często wielką plagę dla bydła i koni. Upowszechniający się chów bydła w pomieszczeniach zamkniętych prawdopodobnie spowodował spadek jego liczebności. Także rozmieszczenie bąka bydlęcego staje się coraz bardziej lokalne i nie tak szerokie jak dawniej.

Rozród: podobnie jak u innych bąkowatych (Tabanidae), samica pobiera porcję krwi przed wytworzeniem się jaj. Larwy rozwijają się w glebie, gdzie atakują larwy innych owadów.

Pokarm: dorosłe samice ssą krew krów i koni. Jednorazowo bąk może wyssać do 1 cm3 krwi. Nawet gdy ukłucie jest niewielkie, ranka krwawi, gdyż bąk wpuszcza do niej, wraz ze śliną, substancję zapobiegającą krzepnięciu krwi. Tylko bardzo liczne występowanie bąków końskich ma wpływ na wydajność pracy koni, bądź produkcję mleka u krów. Jednak każde ukłucie powoduje swędzenie i bardzo drażni zwierzęta. Samce żywią się nektarem i sokami roślin.

Podobne prace

Do góry