Ocena brak

Bagna biebrzańskie

Autor /tosia Dodano /14.01.2013

Wczesną wiosną, kiedy topnieją śniegi. Biebrza zalewa obszar porównywalny z powierzchnią jeziora Śniardwy. Z wo­dy wystają jedynie nieliczne pagórki, kępy drzew, krzaków i wysokich trzcin.

Biebrza to jedyna europejska rzeka, która w całym swoim biegu zachowała naturalny charakter. Przepływając przez stosunkowo plaski teren, rozlewa się swobodnie na całą szerokość kotliny (ponad 20 km) i tworzy długi pas (160 km) dzikich mokradeł. Występują tutaj bezcenne z przyrodniczego punktu wi­dzenia rozlegle torfowiska, przy czym grubość warstwy obumar­łych roślin, wchłaniających wodę jak gąbka, sięga niekiedy nawet sześciu metrów, len niemal niedostępny dla człowieka, rzadko za­ludniony obszar stanowi jedną z największych ostoi ptaków w Eu­ropie, chronioną międzynarodową konwencją RAMSAR. Zaobser­wowano tu przedstawicieli 263 gatunków, czyli najwięcej w Pol­sce 185 z nich zakłada nad Biebrzą gniazda i wychowuje młode. Są to głównie ptaki wodno-błotne, w tym zagrożone wyginię­ciem, jak dubelt, batalion, kulik wielki, oraz drapieżne, min ga-dozer i orzełek włochaty Wiosną i jesienią nad rozlewiskami po­jawiają się olbrzymie stada gęsi, kaczek, żurawi i batalionów, przelatujących z południa na północ i z powrotem Bagna bie­brzańskie, słynące przede wszystkim jako ptasi raj, to także miej­sce występowania wilków, łosi oraz bobrów, od których pochodzi nazwa rzeki. W 1993 roku utworzono tutaj największy w Polsce park narodowy - jego powierzchnia wynosi prawie 600 km2.


Podobne prace

Do góry