Ocena brak

BADANIE NARZĄDU RUCHU DLA POTRZEB MASAŻU

Autor /rambo Dodano /30.01.2014

Oglądanie chorego rozpoczyna się w chwili jego wejścia do gabinetu masażu. Doświadczenie badającego pozwala na dokonanie oceny pacjenta (zdrowy, chory, obolały), jego wieku biologicznego, sposobu odżywiania, trzymania się, chodzenia, siadania, rozbierania, przyjmowania żądanej pozycji na stole masażu. Zwracamy uwagę na postawę (odchylenia w budowie ciała, deformacje, asymetrie, blizny, ubytki), na zachowanie się pacjenta w stosunku do otoczenia i badającego (pozytywne, agresywne, negatywne). Oceniamy również reakcje na zadawane pytania (odpowiedzi inteligentne, prymitywne, brak odpowiedzi).

Czasem już pierwsze spostrzeżenia umożliwiają rozpoznanie choroby i pozwalają na zastosowanie różnych naturalnych testów funkcjonalnych ułatwiających określenie sprawności chorego.

Pacjent powinien być rozebrany do spodenek; należy uwzględnić jakże częstc spotykany fakt wstydliwości u kobiet oraz u dzieci. Jednak rzetelność badania wymaga, aby podczas rozmowy z pacjentem wytłumaczyć mu, że taki strój jesi niezbędny do wstępnej oceny postawy, symetrii ciała, napięcia mięśniowego, stanu skóry itp. Dla przykładu - chory zgłasza się ze zniekształceniem stopy, ale badający zauważa u niego na plecach kępkę włosów położoną w linii wyrostków kolczystych. Nasuwa to podejrzenie, że chory ma wrodzony rozszczep kręgosłu pa, i że zniekształcenie stopy jest następstwem wady rozwojowej rdzenia kręgo wego, towarzyszącej rozszczepowi.

Zniekształcenie kończyn i tułowia, proporcje wielkości i długości poszczegól nych części ciała, asymetria w budowie lewej i prawej strony ciała, przerost i zanik określonych grup mięśniowych są widoczne na pierwszy rzut oka.

Miejscowe zaczerwienienia skóry są często wyrazem przekrwienia towarzy szącego przerostowi patologicznemu.

Sinica z obrzękami i widocznym rozszerzeniem żył jest powodowana zabu rżeniem w odpływie krwi. Odwrotnie - bladość miejscowa, zwłaszcza na obwo dzie kończyn może mieć swój powód w niedostatecznym dopływie krwi tętnicze (np. w miażdżycy zarostowej tętnic kończyn dolnych).

W tym celu badający używa zgiętych palców I-III, aby - jak podczas ugniatania opuszkami palców - dotrzeć aż do mięśni i wyczuć stwardnienia w ich obrębie oraz zmniejszoną przesuwalność (np. brzeg mięśni czworobocznego, na-ramiennego, prostowników grzbietu, głowy mięśnia czworogłowego) lub używa opuszki wyprostowanych palców II i III, aby - jak w głaskaniu głębokim - zbadać zmiany w obrębie mięśni o dużym przekroju, które nie są łatwe do odsunięcia (okolica międzyłopatkowa. mięsień naprężacz powięzi szerokiej uda).

Opuszki palców są szczególnie przydatne do obmacywania, ponieważ są one bardzo wrażliwe na dotyk. Tylko koniec języka ma jeszcze większą liczbę receptorów (próg jednoczesnej pobudliwości na ucisk: czubek języka - 1 mm, opuszka palca - 2 mm, wargi - 4 mm, przedramię - 40 mm).

W czasie obmacywania jeszcze ważniejsze dla uzyskania informacji jest jak największe rozluźnienie badanego mięśnia. Zimne palce, gwałtowne ich przyłożenie, zbyt szybkie docieranie do głębokich warstw mięśni uniemożliwia obiektywną ocenę w wyniku odruchowego ich napięcia. W czasie badanie nie używa się żadnych substancji poślizgowych.

Umiejętność badania dotykiem należy doskonalić i wymaga to nieraz dłuższego czasu. W dotyku sumują się liczne odczucia jak: ciepłota, opór, położenie, kształt, ruch, stopień wrażliwości dotykanych tkanek. Podstawą skuteczności badania dotykiem jest dobra znajomość nie tylko szczegółów budowy anatomicznej i topografii ciała, lecz także procesów patologicznych. Dotykiem stwierdzamy czy proces chorobowy toczy się w tkance podskórnej, w powięzi, w mięśniach, w łączności ze ścięgnem, z kością, czy jest śródstawowy, czy okołostawowy itd.

Badanie dotykiem idzie w parze z innymi rodzajami badań, a przede wszystkim z oglądaniem, kontrolą bolesności i badaniem funkcjonalnym. Na ogół nie rozpoczyna się badania od dotykania.

Badamy bądź częścią ręki, bądź też całą, a często obiema rękami. Badanie nie może być przykre dla chorego; ręka nie powinna być zimna ani wilgotna. Dotyk winien być delikatny. Umiejętnie należy dotykać okolice wrażliwe na łaskotanie, unikając wywołania obronnych reakcji chorego. Jeśli przypuszczalnie dotyk sprawi ból, należy badanie odłożyć na sam koniec, szczególnie u dzieci. Jeśli spodziewamy się wykryć bolesne miejsca, warto chorego uprzedzić, a siłę dotyku stopniowo zwiększać, aby nie wystąpiła wygórowana odpowiedź obronna.

Badania dotykiem przeprowadzamy w zależności od potrzeb: w pozycji leżącej - gdy zależy nam w badaniu na rozluźnieniu mięśni; w pozycji stojącej lub częstokroć podczas ruchu - gdy chcemy wyczuć skurcz określonego mięśnia, sprawdzić poślizg ścięgna, tarcie w stawie itd.

Czucie dotykowe skóry badamy palcem bądź za pośrednictwem pędzelka lul wacika - w razie podejrzenia o uszkodzenie elementów nerwowych (obwodo wych, ośrodkowych). Dotykiem identyfikujemy np. wrażliwy pień nerwowy.

Dotyk odgrywa dużą rolę w lokalizacji bólu. Niekiedy palpacyjnie można kii nicznie stwierdzić brak zrostu złamanej kości. Nie skonsolidowane złamanie jes wrażliwe na ucisk.

Ręką doskonale się wyczuwa napięcie mięśni w hipertoniach, np. u pacjentóv z niedowładem połowiczym po udarze mózgu, w obronnych kurczach mięśnio wvch wokół chorych stawów oraz w hipotoniach, np. powodowanych długin unieruchomieniem kończyny, w uszkodzeniach układu nerwowego obwodowego

 

Podobne prace

Do góry