Ocena brak

Bączek

Autor /Benon Dodano /26.01.2012

Wygląd: Najmniejszy europejski gatunek z rodziny czaplowa-tych: wielkości gołębia, dtugość ciała ok. 35 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 55 cm, ciężar 140 g. Bączek jest ptakiem bardzo skrytym, może żyć w pobliżu człowieka i pozostać niezauważony. Tylko czasami można go zobaczyć lecącego wzdłuż szuwarów. Jest kremowożółto i czarno ubarwiony. W locie przypomina gołębia z wciągniętą głową i trochę zwisającymi nogami. W razie niebezpieczeństwa potrafi się niezwykle zręcznie ukryć nawet w małych kępach szuwarów. Opanował doskonale postawę słupka z dziobem skierowanym ku górze: gdy źdźbła pochylają się na wietrze, on także naśladuje ciałem te ruchy. Jego głos to ciche „prump".

Środowisko: Bączek zamieszkuje umiarkowane i ciepłe strefy Eurazji aż do Indii; dalej na wschód jego miejsce zajmuje spokrewniony z nim gatunek, podobnie jest w Ameryce Północnej. W Afryce żyje podgatunek naszego bą-czka. Rak ten potrzebuje gęstych szuwarów, ale zadowala się też małymi zaroślami trzcin. W południowej Europie często można go spotkać na zarośniętych rowach z wodą. Lubi też ciche, stare zbiorniki wodne i wyrobiska piasku rzecznego. W środkowej Europie ich liczba zmniejszyła się zastraszająco; powiększanie kąpielisk, hałas motorówek i rowerów wodnych, coraz powszechniejsze wędkowanie wypiera te ptaki z ich tradycyjnych miejsc lęgowych. Obecnie można je spotkać jedynie w roz-leglejszych trzcinowiskach bagnistych jezior. W Polsce gnieździ się w całym kraju z wyjątkiem gór. Najliczniejszy jest w bagiennej dolinie Narwi, nad Biebrzą, nad środkowym i dolnym Bugiem. Ten ptak wędrowny zimuje, w Afryce, gdzie spotyka się z występującymi tam osobnikami własnego gatunku.

Lęgi: Bączek zakłada gniazdo dopiero wtedy, gdy wyrosną młode trzciny, zwykle w czerwcu, czasami dopiero w lipcu. Gniazdo znajduje się w gęstej trzcinie nad wodą, często na krzewie rosnącym w szuwarach, czasami na drzewie do wysokości 4 m. Ma „czaplowaty", charakterystyczny kształt stożka, a zbudowane jest z łodyg trzciny, przy czym ptaki przycinają swój budulec dziobem do odpowiedniej długości. W zniesieniu 3-6 białych jaj, długości 34 mm. Wysiadują oboje rodzice przez 16-19 dni. Młode pokryte pastelowym puchem ważą po wykluciu niecałe 10 g; upominają się o pokarm, podobnie jak inne czaple: chwytają dziób rodziców z boku i ciągną do gniazda. Dorosły ptak wymiotuje wtedy z wola pożywienie (częściowo już nadtrawione) do gniazda, skąd pisklęta je wydziobują.

Jak wszystkie czaplowate i kormorany, bączek potrafi połykać kęsy większe od swojej głowy: przy połykaniu rozszerzają się elastyczne ścięgna kości żuchwowej. Gdy pisklęta są już starsze, zjadają pokarm wprost z dzioba rodziców. Młode są od pierwszego dnia „porządne": aby się wypróżnić, siadają tyłem na brzegu gniazda, utrzymują równowagę wyciągniętą szyją i „strzelają" odchodami na zewnątrz.  

Pożywienie: Bączki polują o zmierzchu. Najpierw ostrożnie przechodzą przez trzciny nad wodę, ustawiają nogi na krzyż chwytając jedno lub kilka źdźbeł naraz swoimi długimi palcami i błyskawicznie atakują dziobem pływającą zdobycz. W ten sposób łapią ryby wielkości palca, młode żaby, kijanki, traszki, owady wodne. Potrafią na dwóch tylko źdźbłach wspiąć się wysoko i upolować swoim długim, lancetowatym dziobem ważkę siedzącą na kwiatostanie trzciny. W razie zagrożenia uderzają napastnika dziobem, celując - podobnie jak bąki - w oczy.

Podobne prace

Do góry