Ocena brak

B-1 7 FLYING FORTRESS Boeing („Latająca forteca") - samolot

Autor /maluch Dodano /21.02.2011

Amerykański ciężki bombowiec zbudowany w zakładach Boeing Aicraf t Co., które prowadziły prace konstrukcyjne od 1934 r. nie mając zamówienia rządowego. Zakładano, że będzie przenosić ładunek 907 kg bomb na odległość 1650-3500 km z prędkością 320-400 km/h. Do­świadczenia nabyte przy konstruo­waniu cywilnego samolotu transpor­towego Model 247 i samolotu bom­bowego Model 294 posłużyły do zbudowania bombowca Model 299. Dziewiczy lot odbył 28 lipca 193 5 r. , a miesiąc później przeleciał bez lądowania 3400 km w ciągu 9 godzin. W styczniu 1936 r. zwo­lennicy stworzenia flotylli ciężkich samolotów bombowych przeforso­wal i decyzję zamówienia w zakła­dach Boeinga 13 prototypów YB-17, z których pierwszy wystartował 2 grudnia 1936 r. Próby wypadły do­skonale i w roku 1938 ruszyła se­ryjna produkcja 39 samolotów B-17B. W marcu 1940 r. pierwsze bombowce przekazano jednostkom amerykańskim.

Z następnej parii B-17C 20 samolotów dostarczono do Wielkiej Brytanii i latem 1941 r. rozpoczęły służbę bojową w 90 dy­wizjonie *RAF. Piloci negatywnieocenil i te ogromne samoloty, gdyżw lukach bombowych mieściło się tylko 1800 kg bomb, a załoga nie mogła bronić się przed myśliwcami atakującymi z tyłu i z dołu. Bry­tyjskie doświadczenia posłużyły do udoskonalenia bombowca i w na­stępnych wersjach producent wpro­wadził wiele poprawek, które spra­wiły, że B-17E (pierwszy lot we wrześniu 1941 r.) był już godny na­zwy „Latającej fortecy". Udźwig bomb wzrósł do 7983 kg, uzbrojenie obronne zwiększono do 13 karabi­nów maszynowych, a w tylnej czę­ści kadłuba umieszczono stanowi­sko strzelca. W wersji B-17F, pro­dukowanej od maja 1942 r. do lipca 1943 r. (3400 sztuk), wprowadzono 400 poprawek (m.in. udoskonalono system tlenowy, łączność radiową, wprowadzono samouszczelniające zbiorniki paliwa i nowy dziób z pleksiglasu).

Samoloty te były napędzane nowymi silnikami R-1820-97 osiągającymi (krótko­trwałą) moc 1320 KJVl . Dalsze udo­skonalenia doprowadziły do stwo­rzenia w 1943 r. najlepszej i naj­bardziej masowo produkowanej wersji B-17G. Z chwilą przystąpienia Stanów Zjednoczonych do wojny, na Dale­kim Wschodzie stacjonowało 150 B-17, z których zaledwie 1/ 3 stano­wiły B-I7E, reszta zaś to wersje Ci Do niewielkiej wartości bojo­wej. 10 grudnia 1941 r. w pobliżu północnego wybrzeża wyspy *Lu-zon 6 „Latających fortec" z 14 dy­wizjonu 19 grupy bombowej (19 Bomber Group) dokonało jako pierwsze nalotu na japońską flotę inwazyjną. B-17 walczyły na Pacy­fiku do września 1943 r., nie uzy­skując większych sukcesów. W Europie pierwsze B-17 ze składu 97 grupy bombowej wylądowały 6 lipca 1942 r. na lotnisku Polebrook w Northamptonshire w Anglii. 17 sierpnia jako pierwsze amery­kańskie samoloty dokonały nalotu na węzeł kolejowy w Rouen we Francji. Później stały się trzonem amerykańskich 8 i 15 armii lotni­czych bazujących w Europie.

B-17 były samolotami łatwymi w pilotażu i odpornymi na uszko­dzenia. W październiku 1942 r. B-17 „Phyllis" z 301 grupy bombo­wej, powracając z wyprawy na za­kłady lotnicze Meaulte we Francji, wylądował na lotnisku Gatwick pod Londynem ze zniszczonymi dwoma prawymi silnikami, a w kadłubie i na skrzydłach znaleziono ślady 300 przestrzelin. Ustalono również, że samolot został trafiony 16 poci­skami artylerii przeciwlotniczej. W czasie wojny wyprodukowano 12731 „Latających fortec", w tym 8685 B-l 7G. Na podstawie konstrukcji B-17 po­wstało wiele samolotów specjalnego przeznaczenia. Np. B-40, uzbrojony w 30 karabinów maszynowych i działek, miał służyć do obrony for­macji bombowych, ale nie sprawdził się w praktyce. Natomiast jedno z rozwiązań zastosowanych w pro­totypie YB-40 (stanowisko przednie­go strzelca obronnego) wykorzysta­no w samolotach B-17G. Sterowa­ny radiowo bezpilotowy samolot naładowany materiałem wybucho­wym BQ-17 używany był m.in. do niszczenia wyrzutni latających bomb *V-1, ale ten pomysł równieżnie okazał się udany ze względu nazawodność aparatury radiowej.

Podobne prace

Do góry