Ocena brak

Autonomia jako osiąganie normalności i samodzielności życiowej osób niepełnosprawnych w środowisku zamieszkania - Autonomia jako siła wyzwalająca własną aktywność jednostki

Autor /Oskar Dodano /02.09.2011

Aktywność autonomiczna człowieka charakteryzuje się tym, że nie jest wymuszona przez otoczenie, wypływa z indywidualnych cech osobowo­ściowych, potrzeb sytuacyjno-decyzyjnych określających subiektywne mo­żliwości do samookreślenia się oraz posiada niewątpliwe właściwości intencjonalne i autokreacyjne.

Praca rewalidacyjno-wychowawcza z jednostkami upośledzonymi nastawiona jest więc na eksponowanie ekspresyjnych treści i form terapii, w której jest wiele możliwości do „pożytecznego ekscytowa­nia się" własnymi zdolnościami, zainteresowaniami i upodobaniami, stwa­rzającymi możliwość nauczenia się autoidentyfikacji i autoprezentacji (H. Olechnowicz, 1995). W tym sensie „dziecko może być własnym terapeu­tą", kiedy aktywność życiowa jest konstruktywnym elementem tworzenia się jego własnej autonomii.

Dla osób o różnych rodzajach i kategoriach niepełnej sprawności główną drogą wyjścia z trudnej sytuacji jest stawianie sobie wysokich, niezwykłych wymagań, mających na celu samodoskonalenie i rozwój takich zdolności, kompetencji, które pozwoliłyby im aktywnie zaistnieć w życiu społecznym jako jednostkom silnym, pożytecznym i wartościowym. Jednakże wymaga­nia wobec tych osób nie mogą być przesadne, gdyż wartość człowieka nie wynika wyłącznie z ilości posiadanej wiedzy, umiejętności, sprawności lub uzdolnień, lecz z jego filozofii bycia sobą w relacjach z innymi ludźmi, w których dominuje dobroć i zgoda, prawda i sprawiedliwość.

Podobne prace

Do góry