Ocena brak

Autonomia jako osiąganie normalności i samodzielności życiowej osób niepełnosprawnych w środowisku zamieszkania - Autonomia jako samodzielność wykonywania zadań

Autor /Oskar Dodano /02.09.2011

Cechą charakterystyczną osób na różny sposób mniej sprawnych jest czę­ściowo zwiększona zależność od innych ludzi w różnych sytuacjach zada­niowych. Poczucie stałej zależności wytworzone w dziecku przez społeczne otoczenie wynika nie tylko np. ze zmniejszonej sprawności umysłowej, ale także z niewiary we własne siły i z nieumiejętności stałej kontroli nad popra­wnością podejmowanych czynności i ich efektami. L Obuchowska (1994, s. 113) wymienia 10 ważnych obszarów życia rodzinnego, w których może przejawiać się autonomia jako samodzielność czynnościowa na różnym po­ziomie, w zależności od rodzaju, stopnia niesprawności, wieku, płci dziecka oraz wymagań i wiedzy rodziców o możliwościach samostanowienia włas­nych standardów i kierunków samorozwoju w nastawieniu „ku" życiu.

W odbiorze opinii społecznej zasadniczym miernikiem autentycznego samorealizowania się osób niepełnosprawnych jest nabywanie przez nie au­tonomii społecznej - poza sobą, poza domem, w lokalnym środowisku ży­cia. Autonomia psychiczna nabyta przez dziecko w rodzinie sprzyja najbar­dziej osiąganiu pełniejszej jego samodzielności działaniowo-zadaniowej poza domem rodzinnym. W społecznych ramach tradycji kulturowej ciągle widoczna jest stereotypowa, nadopiekuńcza odpowiedzialność w trosce o bezpieczeństwo „dziecka wymagającego specjalnej troski". Powoduje ona, że tak istotna potrzeba psychospołeczna pozostawania bez zniewalającej opieki lub kontroli innej osoby jest niedoceniana i ograniczana zarówno przez rodziców, jak i nauczycieli.

Podobne prace

Do góry