Ocena brak

Autonomia jako osiąganie normalności i samodzielności życiowej osób niepełnosprawnych w środowisku zamieszkania - Autonomia jako przygotowanie do życia w integracji społecznej w środowisku

Autor /Oskar Dodano /02.09.2011

Opinia społeczna lokalnego środowiska niepełnosprawnych jest ważnym regulatorem aktywnego funkcjonowania społecznego tych jednostek, sprzy­jającym mechanizmom samosterowania i samorealizacji (W. Dykcik, 1996). Nieuwzględnienie czynników subiektywnych lub traktowanie ich jako mar­ginalnych było błędem w niektórych teoriach psychologicznych i socjologicz­nych. Obszary wspólnych badań mechanizmów wychowania i socjalizacji osób niepełnosprawnych można ustalić dopiero wtedy, kiedy uzna się wza­jemną zależność dwóch procesów:

a) zobiektywizowanej społeczno-kulturowej instytucjonalizacji,

b) wewnątrzpsychicznego (subiektywnego) formo­wania się ich indywidualnych osobowości (za K. Hurrelmannem, 1994, s. 55).

W pewnych zakresach i granicach na rozwój osobowości może i powinna wywierać wpływ sama jednostka niepełnosprawna, aby przez całe życie rozwijać i podtrzymywać umiejętność samoregulacji oraz społecznego przy­stosowania się w zależności od rodzaju posiadanych doświadczeń oraz kon­troli i samooceny własnej działalności (R. Kościelak, 1987).

Podobne prace

Do góry