Ocena brak

Atrakcyjność lokowania inwestycji zagranicznych w Polsce

Autor /Amber Dodano /20.04.2011

 

O zainteresowaniu inwestorów zagranicznych zakupem lub zawarciem spółki z lokalnym przedsiębiorstwem decyduje w pierwszej kolejności ocena atrakcyjności i ryzyka inwestycyjnego związanego z danym krajem, w następnej kolejności – atrakcyjność oferty na lokalnym rynku przedsiębiorstw. Najpierw wybiera się kraj inwestowania, dopiero potem szuka się atrakcyjnego obiektu do lokowania inwestycji.

Omawiając problem inwestowania w Polsce należy rozpocząć od definicji ryzyka inwestycyjnego oraz atrakcyjności inwestowania. Tak więc w literaturze poziom ryzyka inwestycyjnego definiuje się jako potencjalny stopień zagrożenia w uzyskaniu oczekiwanych przez inwestora efektów ekonomicznych. Im wyższe ryzyko, tym prawdopodobieństwo osiągnięcia zamierzonych efektów jest niższe. Jeśli zaś chodzi o atrakcyjność inwestowania to jest ona definiowana jako zespół przewag i niedostatków miejsca inwestycji. Przy takich określeniach atrakcyjności i ryzyka za najlepszą kombinację można uznać rynek o wysokiej atrakcyjności i niskim ryzyku, co może się zdarzyć np. w przypadku monopolu naturalnego lub koncesjonowania dochodowej działalności.

Ogólnie Polska oceniana jest dość wysoko w rankingach atrakcyjności inwestycyjnej, znacznie zaś gorzej w rankingach ryzyka inwestycyjnego. We wrześniu 1995 r. Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju dla oceny swojego portfela kredytowego opracował ranking krajów, na terenie których działa, porządkując je według wskaźnika ryzyka inwestycyjnego. Na liście tej Polska znalazła się na czwartym miejscu pod względem ryzyka za Czechami, Estonią i Węgrami.

Według badań firmy Deloitte & Touche największym zagrożeniem dla inwestorów zagranicznych są w Polsce : przepisy celne, telekomunikacja, system bankowy, władze lokalne, przepisy podatkowe, inflacja, miejscowa waluta, ściąganie należności od dłużników. Inwestorzy skarżą się też na niestabilność polityczną, nadmierne roszczenia związków zawodowych i niską wydajność pracy.

Mimo wielu niedogodności i zagrożeń Polska stale poprawia swoją pozycję konkurencyjną w stosunku do innych krajów regionu. W 1993 r. w rankingu atrakcyjności zajmowała czwartą pozycję z oceną średnią. Przed Polską były : b. NRD, Węgry, Czechy. W badaniach tych brano pod uwagę takie kryteria jak wymagania wstępne, dostępne formy organizacyjne, dostępność branż, podatki, cła, system bankowy, dostęp do informacji, dostęp do gruntów, procesy prywatyzacyjne i warunki wyjścia. Ryzyko inwestycyjne – mierzone poziomem popytu, siłą konkurencji, ograniczonymi warunkami opłacalności i wysokimi kosztami produkcji – plasuje Polskę w tym okresie na poziomie mniej niż średniego ryzyka, na czwartym miejscu.

W trzecim roku badań ( 1996 r. ) sytuacja Polski zmieniła się w relacji do innych krajów. Pod względem atrakcyjności inwestycyjnej Polska zajmuje teraz pierwsze miejsce, wyprzedzając nawet b. NRD, Czechy i Węgry. Ciągle jednak ma wyższy od tych krajów wskaźnik ryzyka wynikający z niestabilności polityki oraz braku konsekwencji i tempa w reformowaniu gospodarki. Biorąc pod uwagę poziom atrakcyjności rynku i ryzyka Polska wciąż zajmuje czwarte miejsce. W prognozach autorów badań Polska ma najlepsze perspektywy i w ciągu kilku lat powinna stać się najatrakcyjniejszym krajem inwestowania w tym regionie Europy.

Podobne prace

Do góry