Ocena brak

ATOPOWE ZAPALENIE SKÓRY

Autor /karanga Dodano /22.11.2013

Schorzenie rozpoczyna się we wczesnym dzieciństwie, zwykle w drugiej połowie 1 r.ż., pod postacią wyprysku niemowląt, tj. skazy wysiękowej występującej głównie w obrębie twarzy i skóry owłosionej. Zazwyczaj udaje się ustalić istnienie chorób atopowych (dychawica oskrzelowa, katary sienne, pokrzywki) w rodzinie.

Charakterystyczne dla świerzbiączki zmiany skórne polegają na jej zgrubieniu i wzmożonym poletkowaniu (lichenizacja) zwłaszcza w okolicach zgięć łokciowych, kolanowych, twarzy i szyi. Są one związane głównie z drapaniem, gdyż podstawowym objawem chorobowym jest świąd. Skóra jest bardzo sucha i ulega łatwemu drażnieniu pod wpływem różnorodnych czynników zewnętrznych. Nierzadko chorzy są nadwrażliwi na lanolinę i źle znoszą leczenie maściowe. Chorzy mogą być niekiedy uczuleni na pleśnie, kurz, pyłki kwiatów, nieco rzadziej na alergeny pokarmowe. W dużej jednak części przypadków nie daje się ustalić tła alergicznego, a pogorszenia są zależne głównie od bodźców nerwowych. Poprawa następuje często w okresie letnim, zwłaszcza przy zmianie klimatu. Pogorszenia występują zwykle w okresie wiosennym i jesiennym. 

Rozpoznanie różnicowe dotyczy przede wszystkim świerzbiączki objawowej (prurigo symptomatica), tj. zmian skórnych spowodowanych drapaniem w przebiegu nowotworów układu limforetykularnego (głównie choroba Hodgkina) lub raków narządowych.

Leczenie. Nie ma całkowicie skutecznego leczenia. Podaje się leki przeciwhistamino-we, trankwilizatory, Hydroxyzinum, tiory-dazynę, a miejscowo — raczej zawiesiny lub kremy na sztucznych podłożach zawierające niefluorowane kortykosteroidy. W niektórych przypadkach korzystne wyniki uzyskuje się fotochemoterapią. Dobrze działa leczenie klimatyczne — zarówno nad morzem, jak i w wysokich górach.

 

Podobne prace

Do góry