Ocena brak

Athos i mnisi

Autor /Oktawia Dodano /19.04.2013

Cesarz Konstantym IX ogłosił (1045) Athos górą świętą, na której nie było wolno przebywać kobietom.Usankcjonował w ten sposób ponad stuletnią tradycję tego największego i najwybitniejszego ośrodkażycia monastycznego w Kościele Wschodnim. Jego zakonna historia zaczyna się w połowie IX wieku,gdy osiedlili się tam eremici, których przy końcu tego stulecia ujęto w pierwszą formę organizacyjną,ustanawiając radę, złożoną z najstarszych eremitów pod przewodnictwem tak zwanego protosa.

Atanazy Atonita (około 925-1002), mnich z Bitynii, który przybył na Athos, by uniknąć godności igumena, zapoczątkowałna nim. życie wspólne, budując Wielką Ławrę z kościołem ku czci Matki Bożej. Stopniowowłączył wszystkich eremitów w życie wspólnotowe i został opatem 58 klasztorów. Rozkwit monastycyzmuna Athos przypada na XI wiek, dzięki poparciu cesarzy i możnych. Przybywali tam także Gruzini,Rusini i Grecy z Italii, tworząc swoje klasztory. Oprócz pogłębionego życia monastycznego, na Athosuprawiano naukę i sztukę. Słynne stały się iluminowane rękopisy, jak Kodeks Ewangelii z około 950 rokulub Tetraevangelion Philotheu z tego samego wieku.

Życie monastyczne rozwijało się również poza Athos, choć nie obeszło się bez zjawisk negatywnych. Donich zaliczano system powierzania (charistikarion) klasztorów i ich majątków opiece osób świeckich.Najznakomitszym reprezentantem mistycznego nurtu w życiu monastycyzmu stał się Symeon NowyTeolog (zm. 1033).

Podobne prace

Do góry