Ocena brak

ATEIZM

Autor /kosa Dodano /11.12.2012

ATEIZM (gr. atheos = bezbożny) Zaprzeczenie istnienia Boga bądź odrzucenie wiary religijnej. [1] A. teoretyczny odrzuca wiarę w istnienie Boga jako niezgodną z postulatem i praktyką racjonalnego wyjaśniania świata. Podstawowe racje negacji mniemania o istnieniu Boga, to: a) zbędność hipotezy Boga w nauko­wym modelu wyjaśniania przyrody -jej prawa są do tego wystarczające; b) zbędność metafizyczna - byt odsyła wyłącznie do siebie samego, a więc uznanie Boga za jego podstawę do­konuje się poprzez „zubożenie" poję­cia bytu; c) niemożliwość egzysten­cjalna - istnienie Boga, szczególnie w aspektach wszechwiedzy i wszech­mocy, jest nie do pogodzenia z ludzką wolnością; d) moralna niemożli­wość Boga wobec faktyczności zła. A. rozważa Boga jako swoiste —> idolum mentis, projekcję albo odbi­cie, konsekwencję przerzucenia na is­totę hipostatyczną (-> hipostaza) ce­chy lub sytuacji przeżywanej przez samego człowieka i podkreśla „opa­czny" charakter wiary. Filozoficzna krytyka wiary w istnienie Boga sięga starożytności: Demokryt, Epikur i Lukrecjusz widzieli źródło wiary w egzystencjalnym lęku, Euhemer w kul­cie wybitnych osobistości (—» euhemeryzm), Ksenofanes zwracał uwagę na antropomorficzny (-» antropomorfizm) charakter wierzeń. Elementy a. wystąpiły w renesansowej apologii natury (m.in. Vanini) i oświeceniowej ufności w samowystarczalność ro­zumu (Diderot, Holbach). W XIX w. myśl ateistyczną rozwijali m.in.: Feuerbach, Marks, Nietzsche. W XX w. a. wystąpił w koncepcji Freuda i Sartre'a. [2] A. praktyczny, to sposób życia i po­stępowania obojętny - szczególnie w sferze ocen moralnych — wobec pro­pozycji uznania istnienia Boga.

Podobne prace

Do góry