Ocena brak

Asymetria serca

Autor /evelynda Dodano /18.01.2012

Kierunek stożka sercowego jest następujący: podstawa skierowana jest ku górze, ku tyłowi i w stronę prawą; koniuszek ku dołowi, do przodu i w stronę lewą; długa oś serca ma więc potrójnie skośne położenie:

jest ona skierowana równocześnie z góry na dół, od tylu do przodu i ze strony prawej w stronę lewą; z każdą z trzech głównych płaszczyzn ciała wytwarza ona kąt około 40°.

Poza tym, zwłaszcza w obrębie komór, serce uległo skrętowi w stosunku do swej długiej osi w ten sposób, żc prawy brzeg serca zwrócony jest bardziej do przodu niż lewy, a komora prawa leży bardziej powierzchownie mż lewa.

W wyniku powyższego asymetrycznego położenia przedsionek prawy znajduje się po stronie prawej, lewy — z tyłu, komora prawa z przodu, komora lewa po stronie lewej. Patrząc od przodu z lewej połowy serca widzimy tylko wąskie pasmo komory lewej, a z przedsionka tylko uszko lewe. Dlatego też rany skierowane od przodu trafiają przeważnie prawe serce. W związku z powyższą asymetrią również przegroda serca ustawiona jest silnie skośnie, prawic czołowo; dlatego też np. pocisk karabinowy skierowany strzałkowo na lewo od mostka w komorę prawą może przejść przez przegrodę międzykomorową i uszkodzić również komorę lewą.

Większa część serca leży po . stronie lewej, a tylko mniej więcej 1j3 po stronic prawej od linii pośrodkowej: znaczna część przedsionka prawego i nieznaczna — komory prawej. Koniuszek serca skierowany w stronę lewą leży u dorosłego w 5 międzyżebrzu i tutaj, nieco przyśrodkowo od linii sutkowej, między nią a linią przymostkową, styka się. z przedmą ścianą klatki piersiowej zazwyczaj za pośrednictwem języczka płuca lewego, który go pokrywa.

Serce w swym prawidłowym położeniu topograficznym, opisanym powyżej, swą długą osią skierowaną skośnie trudne jest do analitycznego opisu anatomicznego. Dla celów tych posługujemy się więc położeniem umownym, tzw. opisowym, czyli pionowym, w którym koniuszek serca zwrócony jest ściśle ku dołowi, podstawa ściśle ku górze, zaś powierzchnia mostkowo-żebrowa — ściśle do przodu.

Wyżej opisany kształt i skośne położenie stanowią typ przeciętny pod względem kształtu i położenia serca. Badania na zwłokach oraz badania radiologiczne obok form pośrednich ustalają jednak również dwie inne krańcowo odmienne postacie w związku z obu krańcowymi typami konstytucyjnymi budowy ciała

W typie leptosomicznym (czy też tym bardziej w jego przesadnej postaci — typie astenicznym) o wydłużonej, wąskiej i płaskiej klatce piersiowej serce jest bardziej wydłużone i skierowane bardziej pionowo (serce wiszące, car pen-dulum); w typie pyknicznym o krótkiej, szerokiej i głębokiej klatce piersiowej stosunkowo krótkie i szerokie serce układa się bardziej poprzecznie.

Poza tymi czynnikami konstytucyjnymi na kształt i położenie serca wpływa również szereg czynników funkcjonalnych, jak np. skurcz i rozkurcz serca, czy ruchy oddechowe itd.

Podobne prace

Do góry