Ocena brak

ASDIC - sonar

Autor /maluch Dodano /21.02.2011

Urządzenie do wykrywania okrętów podwodnych. Jego nazwa jest skrótem od Allied Subrnarine De-tection Investigation Committee -organizacji powołanej w 1915 r. w Wielkiej Brytanii z zadaniem opracowania najskuteczniejszych metod wykrywania zanurzonych okrętów. Przy współpracy z grupą naukowców francuskiej marynarki wojennej działających w Tulonie (prof. R. Langevin) skonstruowano aparaty pozwalające zlokalizować okręt pod wodą. Na wiosnę 1918 r. w Harwich (Wielka Brytania) prze­prowadzono pierwszą udaną próbę, w czasie której wykryto okręt podwodny oddalony o „kilkaset jardów".

Działanie ASDIC polegało na wysy­łaniu wysokiej częstotliwości fal dźwiękowych (wytwarzanych przez wibrujący kryształ kwarcu), które wracały odbite od zanurzonego przedmiotu. Znając szybkość roz­chodzenia się fal dźwiękowych w słonej wodzie i mierząc czas między wysłaniem sygnału a po­wrotem odbitej fali, można było ła­two obliczyć odległość, w jakiej znajdował się okręt podwodny. W okresie międzywojennym udo­skonalono to urządzenie, inaczej kształtując obudowę nadajnika, spo­sób rejestracji impulsów itp. Do 1940 r. udało się utrzymać wynala­zek w tajemnicy. Dopiero po zaję­ciu Francji Niemcy odkryli gotowe aparaty zainstalowane na okrętach francuskiej marynarki wojennej. W 1939 r. większość niszczycieli była wyposażona w ASDIC i urzą­dzenie to oddało ogromne usługi w zwalczaniu niemieckich okrętów podwodnych.

Skuteczność działania została zwiększona w chwili uzbro­jenia okrętów w wyrzutnie *Hedge-hog miotające bomby przed kadłub, dzięki czemu nie przerywały pracy urządzeń lokalizujących zanurzone okręty podwodne. W czasie wojny jednostki wyposażone w ASDIC zniszczyły 246 i asystowały przy zatopieniu 48 U-bootów. Amery­kańska marynarka wojenna używała podobnych aparatów nazywanych Sonar i po 1943 r. nazwa ta przyję­ła się dla wszystkich urządzeń wy­krywających zanurzone okręty podwodne.

Podobne prace

Do góry