Ocena brak

ARSENIANSKA SCHIZMA

Autor /Tworzymir Dodano /29.05.2012

Rozłam w Kościele bizant. w 2. poł. XIII w.

Przyczyną s.a. było zdeponowanie patriarchy —> Arseniusza z Autorianos; popierająca go część duchowieństwa i wiernych utworzyła niechętne ces. Michałowi VIII i nowemu patriarsze Józefowi ugrupowanie arsenitów, dwór ces. zaś i niektórzy duchowni opowiedzieli się za Józefem (józefici) ; konflikt trwał także wówczas, gdy na skutek żądań cesarza, by Kościół gr. uznał zwierzchnią władzę Rzymu, Józef (który nie zgadzał się na unię) zmuszony był ustąpić.

Po śmierci Michała VIII (1282) arsenici domagali się od ces. Andronika II usunięcia ze stanowisk tych duchownych, którzy opowiadali się za unią z Rzymem; napiętnowanie przez Andronika II zwolenników unii nie doprowadziło do zgody pomiędzy arsenkami i józefitami;

1284 na synodzie w Adramyttium obie strony zredagowały wyznanie wiary i przyrzekły sobie zgodę; sprowadzono również ciało Arseniusza do Konstantynopola; arsenici domagali się jednak abdykacji nowego patriarchy Grzegorza II, ale po jego ustąpieniu nie chcieli podporządkować się jego następcom.

Dopiero ces. Andronik II, który doprowadził do przeniesienia zwłok Arseniusza do kościoła św. Zofii w Konstantynopolu, a także patriarcha Nifon, który 14 IX 1310 udzielił „absolucji w imieniu Arseniusza", usunęli rozdwojenie.

 

I. Sykutrès, Über des Arseniaten-Schisma, Hellenika 2(1929) 267-332, 3 (1930) 15-44, 5 (1932) 107-127; V. Laurent, Des grandes crises religieuses à Byzance. La fin du schisme arsênlte. w: Bulletin de la Section Historique de l'Académie Roumaine, Bc 1945, 225-313; H. Evert-Kappesova, La société byzantine et l'Union de Lyon, Byzantinoslavica 10(1949) 28-41; tenże, Une page de l'histoire des relations byzantino-latines, Byzantinoslavica 13 (1952) 68-92, 16(1955) 297-317, 17(1956) 1-18.

Podobne prace

Do góry