Ocena brak

ARNSZTAJNOWA FRANCISZKA

Autor /DyskotekaGra Dodano /09.02.2012

ARNSZTAJNOWA FRANCISZKA, Z MEYERSONÓW,
ur. 19 II 1865 w Lublinie, zm. 1942 (?) prawdop. w getcie warsz.,
poetka, dramatopisarka, tłumaczka. Studiowała nauki przyr.
w Niemczech. Od wczesnych łat związana z działalnością
niepodległościową, prowadziła pracę oświat., była czł. POW.
Wraz z mężem, lekarzem M. Arnsztajnem, należała do najbardziej
zasłużonych postaci życia kult. Lublina; 1926 redagowała
dodatek lit. w gazecie „Ziemia Lub."; 1932 była wraz z J.
Czechowiczem współzałożycielką Zw. Literatów Lubelskich.
W ostatnich latach przed wojną przeniosła się do Warszawy.
Debiutowała 1888, pierwszy tom Poezji wydała 1895, nast.
Poezje. Seria II1899. Tendencje parnasistowsko-modernistyczne
łączą się w jej twórczości ze stylizacją lud. inutąspołeczno-
obywatelską. Motywy patriot. dominują w tomiku Archanioł
jutra (1924); później ogłosiła Odloty (1932) i wraz z J.
Czechowiczem zbiorek poświęcony zabytkom Lublina Stare
kamienie (1934). Pisała także felietony i recenzje (pod różnymi
pseud.), wiersze dla dzieci (Duszki 1932) oraz utwory dram.,
nie wydane, ale wyst. w teatrach Lublina, Lwowa, Łodzi
i Krakowa (Na kuracji 1894, Perkun 1896, W stojącej wodzie
1901). Przekładała z ang. (m. in. utwory H.G. Wellsa i W.S.
Maughama) i franc. (wiersze J. Moreasa).


Wiersze, oprac, i wstęp R. Rosiak, Lubi. 1969.
F. ARASZKIEWICZ Twórczość literacka A., w. Refleksy literackie,
Lubi. 1934; W. GRALEWSKI Odloty, w: Ogniste koła, Lubi. 1963; A.
KAMIEŃSKA Poetka Lublina, legenda, dwugłos pokoleń, „Twórczość"
1969 nr 10. Tadeusz Kłak

Podobne prace

Do góry