Ocena brak

Aorta

Autor /Karoline Dodano /18.01.2012

Aorta (aciro = unoszę w górę, dźwigam), czyli tętnica główna jest wielkim pniem, od którego odchodzą wszystkie naczynia doprowadzające krew utlenioną do całego ustroju. Aorta ma kształt długiej laski pasterskiej z zaokrągloną rączką. U osoby żywej daje się bezpośrednio rozpoznać zarówno w obrazie rentgenowskim, jak i przez wyczuwanie jej tętnienia.

Aorta rozpoczyna się w przedłużeniu stożka tętniczego komory lewej; w śródpiersiu przednim ku tyłowi od trzonu mostka wstępuje ona ku górze (5—7 cm) i nieco w stronę prawą, a następnie zatacza łuk ku tyłowi 1 w stronę lewą nad korzeniem lewego płuca. Kieruje się tu ona z śródpiersia przedniego do tylnego na lewą stronę kręgosłupa, który osiąga na poziomie 3—1- kręgu piersiowego. LI zdrowego silnego człowieka najwyższy punkt łuku leży ku tyłowi od rękojeści mostka w płaszczyźnie pośrodkowej o 2—3 cm poniżej jego górnego brzegu. U ludzi starych wraz z ogólnym opuszczeniem się trzew łuk może zstępować znacznie niżej (p. dalej). Z końcowego punktu luku ściśle przylegając do kręgosłupa aorta mniej więcej prostolinijnie zstę-

 Nazwa wprowadzona przez Arystotelesa; według niego aorta dźwiga serce. Anatomia czlow«eka T. V. 16 pujc do rozworu aortowcgo przepony, przesuwając się z powierzchni lewej trzonów kręgów bardziej na ich powierzchnię przednią. Przez rozwór aorta dostaje się do jamy brzusznej, staje się cieńsza, gdyż oddaje tu liczne grube gałęzie i pozornie kończy się na wysokości dolnej trzeciej części trzonu 4 kręgu lędźwiowego wysyłając dwie grube, symetryczne tętnice biodrowe wspólne. W rzeczywistości aorta tutaj się nic kończy i tętnice biodrowe wspólne nie są jej gałęziami końcowymi; aorta przedłuża się bowiem w znacznie słabsze nieparzyste naczynie, t. krzyżową pośrodkową (a. sacralis mediana) biegnącą na powierzchni miednicznej kości krzyżowej aż do końca kręgosłupa.

U zwierząt ogoniastych tętnica ta jako t. ogonowa (a. ca uda lis) również pod względem swej grubości jest bezpośrednim przedłużeniem aorty; wraz z zanikiem ogona staje się tętnicą niewielką. Tętnice biodrowe wspólne nie są więc ściśle biorąc gałęziami końcowymi i miejsce ich odejścia na 4 kręgu lędźwiowym niesłusznie nieraz, dla celów opisowych, nazywane jest punktem rozdwojenia aorty. Miejsce to w rzucie na przednią ścianę brzucha odpowiada mniej więcej pępkowi; dokładniej jest ono położone nieco niżej od pępka i nieznacznie w lewo od niego.

U osobników niezbyt otyłych tętnienie aorty daje się wyczuć w jej brzusznej części, jeżeli w pozycji leżącej na grzbiecie i rozluźnionych mięśniach uciskać na powłoki brzuszne i przez nic na naczynie, które przyciskamy do kręgosłupa. Silnym ruchem możemy czasowo nawet zahamować prąd krwi, tak że nie dochodzi on do kończyn dolnych.

Podobne prace

Do góry