Ocena brak

ANDRZEJ ŁASKARZ, Andreas Lascaris bp.

Autor /Teobald Dodano /23.05.2012

ur. 1362 w Gosławicach Wlkp., zm. 24 VIII 1426 tamże.

Studiował prawo kan. w Pradze; był prepozytem kapituły włocł., kanonikiem płoc. i pozn., dziekanem krak., protonotariuszem apost., 1397 — sekretarzem królowej Jadwigi, nast. krótko kapelanem ces. Ruprechta i kolektorem pap. w Polsce; 1398 kapituła włocł. wybrała go bpem, lecz z powodu nominacji przez króla na bpstwo włocł. Mikołaja z Kurowa zrezygnował z urzędu; 1405 uzyskał doktorat z prawa kan. na uniw. w Padwie;

jako jeden z kandydatów króla Władysława Jagiełły 1414 wybrany został bpem przez kapitułę pozn., lecz sakrę przyjął dopiero po wyborze pap. Marcina V i prawdopodobnie po uzyskaniu od niego 1418 zatwierdzenia (odmówił jej przyjęcia od pizańskiego antypap. Jana XXIII). Na Soborze w Konstancji należał do zwolenników reformy Kościoła; 6 IV 1415 odczytał w imieniu ojców Soboru pięć dekretów reformistycznych, m.in. o wyższości soboru nad papieżem;

był jednym z komisarzy w procesie Jana XXIII i członkiem delegacji, która wezwała go na sobór dla wysłuchania wyroku o pozbawieniu godności pap.; jako jedyny Polak uczestniczył 1423-24 w synodzie w Pawii. W diecezji przeprowadzał reformę życia kośc, walczył z błędami —» husytyzmu; zwołał 3 synody: 1420 (w sprawie nadużyć kleru), 1421, 1424.

Prowadził ożywioną działalność dyplomatyczną; 1411 udał się z polecenia Władysława Jagiełły, wraz ze Zbigniewem Oleśnickim i Janem Śledziem, do Rzymu, gdzie oskarżył Krzyżaków przed Janem XXIII o złamanie pokoju —> toruńskiego, a w nast. roku sprawę tę przedstawił Zygmuntowi Luksemburskiemu;

był również pełnomocnikiem Władysława Jagiełły do układów w sprawach granicznych z Zakonem; na Soborze w Konstancji wspierał Pawła Włodkowica w obronie Polski przed oskarżeniami Krzyżaków; 1420 był w delegacji, która pertraktowała z Zygmuntem Luksemburskim w sprawie nowego wyroku w sporze polsko-krzyżackim;

1424 podczas pobytu w Rzymie wraz z Pawłem Włodkowicem w sprawach pol., pragnąc wstąpić do zak. benedyktynów, złożył rezygnację z bpstwa, która nie została przyjęta; był wybitnym mówcą, odznaczał się wielką pobożnością, co na Soborze w Konstancji zjednało mu nazwę „sanctus episcopus Polonorum".

 

J. Fijałek, Polonia apud Italos scholastica, Kr 1900, 20-26; K. Piotrowicz, PSB I 103-106; A. Wojtkowski, Tezy i argumenty polskie w sporach terytorialnych z Krzyżakami, O 1968, 41-59; Nowacki DAP II 80-81, 248-250; M. Frontczyk, A. Łaskarz z Gosławic herbu Godziemba, biskup poznański, NP 30 (1969) 125-170.

Podobne prace

Do góry