Ocena brak

Andragogika - Możliwości edukacyjne ludzi dorosłych

Autor /Hipolit Dodano /30.08.2011

Wiliam James twórca psychologii amerykańskiej uważał że jeśli człowiek ok. 21 roku życia osiąga dojrzałość psychiczną i fizyczną, to też jest już dojrzały edukacyjnie. Pogląd taki dominował do XX wieku. James twierdził, że do 21 roku życia można się uczyć, jednak potem te możliwości maleją.

E. L. Torndike na podstawie badań nad możliwościami edukacyjnymi ludzi dorosłych uważał, że „nikt kto nie przekroczył 45 lat nie powinien powstrzymywać przekonania o uczeniu się z przekonania, że jest za stary”. Torndike uważał, że sam wiek nie wywiera dużego wpływu na możliwości uczenia się ludzi dorosłych.

Możliwości uczenia się:

- wg Jamesa do 21 roku życia

- wg Torndike do 45 rokużycia

Lata 70-te – Krakowski psycholog Wł. Szewczuk przeprowadził badania procesów poznawczych ludzi dorosłych:

- spostrzeganie

- uwaga badał te procesy w kontekście uczenia się

- pamięć

- myślenie

Rezultaty badawcze były pomyślne, ponieważ okazało się, że ludzie dorośli mogą się uczyć nawet do 70 roku życia.

Uczestnicy zajęć w uniwersytecie 3-go wieku, zaawansowani wiekowo, wiążą swoje życie z aktywnością intelektualną, towarzyską, psychiczną i społeczną. Bardzo ważna jest także aktywność fizyczna.

Na duże możliwości uczenia się ludzi dorosłych wskazują badania Stefana Szumana. Zwrócił on uwagę na plastyczność uczenia się polegającą na dostosowaniu się do nowych warunków, czyli uczenia się nowych rzeczy.

Józef Pieter – Krakowski psycholog pisał, że dorośli górują nad dziećmi przede wszystkim doświadczeniem, oraz krytycyzmem. Górują także wiedzą zdobytą w sposób przygodny – czyli poprzez codzienne doświadczenia. Te właściwości wg Pietera wpływają na to, że ludzie szybciej nabywają wiedzę. Uważa o, że możliwości uczenia się istnieją przez całe życie.

Istnieją rozbieżności co do możliwości uczenia się ludzi dorosłych. Wyraźnie zarysowały się dwa stanowiska:

1) R. B. Lovell – dzieli życie człowieka na 5 faz(od wczesnej młodości do starości) i stwierdza, że w wieku ok. 40 lat wpływ procesu starzenia się na łatwość uczenia się jest bardziej widoczny.

Welford Brondley – wraz z innymi badaczami interpretując fazy rozwoju człowieka doszedł do deficytowego modelu starości. Polega on na tym, że w miarę upływu lat opadają wszystkie sprawności i następuje regres – wiek jest czynnikiem opadania sprawności.

2) przeciwstawne stanowisko Uli Lehr – jest to zwolenniczka dynamicznej koncepcji rozwoju osobowości – przez całe życie, także i starość Uli poddała krytyce model deficytowy zarzucając jej wypaczanie. Zarzuca też stosowanie błędnych testów. Do rosłych nie można porównywać do dzieci – jeżeli chodzi o tempo, ale w intelekcie dorośli mogą sobie poradzić.

Współczesne badania nad inteligencją A. B. Huberman nie kwestionująmożliwości edukacyjnej dorosłych. Badacz stwierdza, że biorąc wszystkie parametry inteligencji pozostają one na tym samym poziomie do ok. 60 roku życia.

Natomiast tzw. inteligencja skrystalizowana – rezultat bogatego doświadczenia życiowego, wyrażający się np. w mądrych radach ludzi starych, ponieważ to oni potrafią wykorzystać to doświadczenie życiowe. Inteligencja ta wzrasta do ok. 70 roku życia, przy założeniu, że ma miejsce naturalna praca umysłu.

Podobne prace

Do góry