Ocena brak

Andragogika - Kiedy dorośli sami staną się źródłem i ośrodkiem emancypacji

Autor /Norman Dodano /30.08.2011

Kupffer pyta kiedy dorośli staną się źródłem i obrokiem emancypacji

Gdy mówimy dorośli mamy na myśli rodzaj udogodnienia, co kryje się za pojęciem dorosły. Są to na pewno rodzice, ludzie od 18 roku życia, sąsiedzi. Otrzymujemy wtedy grupę ludzi zróżnicowanych wiekowo, kulturowo i społecznie-kulturowo, a jest to tylko nasze najbliższe środowisko. Kiedy weźmiemy pod uwagę wiele środowisk, otrzymamy wiele grup dorosłych ogromnie zróżnicowanych, którzy nigdy nie staną się źródłem emancypacji, czyli takich którzy lepiej rozumieją świat.

Jeżeli nie do wszystkich można odnieść postulat Kupffera, to Kupffer mówi – do wykształconych.

Pytanie Kupffera jest pytaniem o istotę sprawy, takiej, że świat w którym żyjemy jest światem dorosłych. Często daleki od doskonałości, pełny kłótni – konstruowany przez dorosłych, ale jego kształt zależy od kondycji psychokulturowej.

Owa emancypacja dorosłych jest warunkiem koniecznym. Im bardziej ludzie wyemancypowali, tym większa będzie emancypacja innych. Doprowadzi to do podmiotowych relacji traktowania człowieka na równi sobie.

Andragogiki i pedagogiki postmodernistycznej nie da się zdefiniować pod względem celów, planów kształcenia.

Założeniem postmodernizmu jest teza, że społeczeństwo nie jest już jednolite, gdyż składa się z wielu różnych jednostek.

W postmodernizmie zrywa się z optymalnym wychowaniem. Nie ma autorytetów, norm, posłuszeństwa.

Dominująca kategoria w postmodernizmie to dobrowolność.

Postmodernizm dla wychowania ma trzy konsekwencje:

  1. zanika logika przyczynowości – andragog nie wyczuwa obszarów wychowania i nie może liczyć na to, że określone działania, decyzje i style doprowadza do określonych celów.

  2. Wszystko jest improwizowane – w żadnym momencie andragog nie staje na pewnym gruncie, gdyż nie wie co jest prawdziwe, ponieważ zarówno emocjonalne jak i rzeczowe stosunki, więzi dają się wytworzyć poprzez media jak i nowe techniki komunikacji.

  3. Nie istnieje niezawodna rzeczywistość – wszystko co dzisiaj robimy, jutro może być już przestarzałe. Nie wiemy co będzie jutro.

Z tego co mówi Kupffer miałaby powstać tendencja do tego, żeby zadawać pytania:

- jaki model oświaty dorosłych

- jak się go stosuje

- kto przywłaszczył sobie termin oświaty dorosłych

Uczenie się nie jest mniej ważne, ale system nauczania bazuje na ukrytym programie. Teraz wiedzę czerpiemy z różnych źródeł. Mniejszą wartość ma dla nas wiedza podawana oficjalnie.

W kulturze masowej każdy ma wykładane nawyki społecznego postępowania.

Masowo przyjmowane nawyki spowodują, że nasza tożsamość będzie chwiejna.

Pedagogika i andragogika nie powinna:

- badać, jak są przyswajane oficjalne treści uczenia i które z motywów uczenia się w edukacji dorosłych są najskuteczniejsze

- odkrywać jak praktycznie kształtują się nastawienia, spostrzeżenia, które budzą nasze zaufanie

Wg postmodernizmu wartości i normy są odmienne, niż dzisiaj. Nie jest to żadna miara, ale szerokie ramy orientacyjne o charakterze politycznym itp. i że są kształtowane przez modę.

Sytuacja ta rodzi wyzwanie nie tylko dla ludzi dorosłych ale i procesów.

Bardzo trudno znaleźć taki sposób by wyemancypować, wyedukować i oddziaływać na wszystkich. Świat w którym żyjemy kierowany jest przez dorosłych. To od nich zależy jak on będzie wyglądał. Ważna jest konieczność komunikowania się między ludźmi.

- dominującą kategoria jest dobrowolność

- nie ma optymalnego wychowania

- społeczeństwo nie jest jednolite

Podobne prace

Do góry