Ocena brak

Andragogika - Główne problemy postmodernistycznego świata

Autor /Norman Dodano /30.08.2011

Założeniem postmodernizmu jest teza, że społeczeństwo nie jest już jednolite, gdyż składa się z wielu różnych jednostek.

W postmodernizmie zrywa się z optymalnym wychowaniem. Nie ma autorytetów, norm, posłuszeństwa.

Dominująca kategoria w postmodernizmie to dobrowolność.

Postmodernizm dla wychowania ma trzy konsekwencje:

    1. zanika logika przyczynowości – andragog nie wyczuwa obszarów wychowania i nie może liczyć na to, że określone działania, decyzje i style doprowadza do określonych celów.

    2. Wszystko jest improwizowane – w żadnym momencie andragog nie staje na pewnym gruncie, gdyż nie wie co jest prawdziwe, ponieważ zarówno emocjonalne jak i rzeczowe stosunki, więzi dają się wytworzyć poprzez media jak i nowe techniki komunikacji.

    3. Nie istnieje niezawodna rzeczywistość – wszystko co dzisiaj robimy, jutro może być już przestarzałe. Nie wiemy co będzie jutro.

Z tego co mówi Kupffer miałaby powstać tendencja do tego, żeby zadawać pytania:

- jaki model oświaty dorosłych

- jak się go stosuje

- kto przywłaszczył sobie termin oświaty dorosłych

Uczenie się nie jest mniej ważne, ale system nauczania bazuje na ukrytym programie. Teraz wiedzę czerpiemy z różnych źródeł. Mniejszą wartość ma dla nas wiedza podawana oficjalnie.

W kulturze masowej każdy ma wykładane nawyki społecznego postępowania.

Masowo przyjmowane nawyki spowodują, że nasza tożsamość będzie chwiejna.

Pedagogika i andragogika nie powinna:

- badać, jak są przyswajane oficjalne treści uczenia i które z motywów uczenia się w edukacji dorosłych są najskuteczniejsze

- odkrywać jak praktycznie kształtują się nastawienia, spostrzeżenia, które budzą nasze zaufanie

Wg postmodernizmu wartości i normy są odmienne, niż dzisiaj. Nie jest to żadna miara, ale szerokie ramy orientacyjne o charakterze politycznym itp. i że są kształtowane przez modę.

Sytuacja ta rodzi wyzwanie nie tylko dla ludzi dorosłych ale i procesów.

Człowiek funkcjonujący w świecie – funkcjonuje w świecie stworzonym przez siebie. Sztuczny świat jest po to, by było mu wygodnie. W ten sposób dystansujemy się od środowiska naturalnego, którego jesteśmy istotnym elementem(człowiek istota natury) – podlegamy prawom natury.

R. Dubos – francuski badacz, twierdzi, że człowiekowi jest niezbędny kontakt z przyrodą, której zawdzięcza sens istnienia. Człowiek nie zgodził się na zależność od przyrody. Rozpoczął z tym walkę poprzez zależność przyrody podporządkowania jej sobie, np. regulacja rzek.

Współczesny człowiek w tej walce, doszedł do granicy, której przekroczenie prowadzi do stanu zagrożenia życia: własnego, zwierząt itp.

Zdaniem J. Durska na obecny stan składają się 3 główne przyczyny:

1) zwrotny wzrost liczby ludności – może doprowadzić on do eksplozji, na ziemi łączy się szalony tłum konsumentów.

2) doskonalenie środków technicznych i gwałtowny wzrost energii – mamy do czynienia z energią, która sprawia, że człowiek wykorzystując tą energię oddziaływuje na środowisko naturalnie, ma tak dużą skale, że nie sposób porównać z poprzednimi czasami.

3) zwiększenie potrzeb każdego z nas –(zwiększenie zużycia surowców) w krajach uprzemysłowionych prowadzi do dobrobytu ludzi (odbywa się to kosztem przyrody) – do większego zużycia towarów (np. kupuje bo może się przyda). Nie wykorzystujemy wtórnie przedmiotów mało wykorzystanych – inaczej jest z odzieżą którą oddajemy do PCK

Człowiek oddziaływując na przyrodę, pociąga za sobą pojawienie się ogromnych liczb schorzeń chorób (to dociera do nas, jak uświadomimy sobie proces urbanizacji. Teraz wszystkie wioski wokół dużych miast są zajęte.

- pojawiły się choroby których wcześniej nie było

- jest hałas (dlatego ludzie lgną na wioski – jest cisza)

- pestycydy ( środki których zużywa się do szybszego wzrostu roślin)

- niebezpieczeństwa komunikacji

- lekomania

- promieniowanie

- zanieczyszczenia atmosferyczne

- degradacja gleby przez zanieczyszczenia

- zanieczyszczenie wód

Podobne prace

Do góry