Ocena brak

ANATOMICZNE I FIZJOLOGICZNE ASPEKTY POSTĘPOWANIA KOREKCYJNEGO

Autor /mieczyslaw Dodano /23.01.2014

Oczywiste jest, że korygowanie jakichkolwiek zaburzeń statyki ciała musi bazować na podstawowych wiadomościach z zakresu anatomii i fizjologii narządu ruchu oraz biomechaniki ogólnej i klinicznej. Wiadomości te, wsparte podstawowymi wiadomościami klinicznymi i terapeutycznymi, pozwalają bowiem na udzielenie sobie odpowiedzi na kilka podstawowych pytań, leżących u podstaw wszelkiego postępowania korekcyjnego:

•    czy u danej osoby mamy w ogóle do czynienia z zaburzeniami statyki ciała?

•    na czym ewentualne zaburzenia polegają (co nie zgadza się z anatomiczno-fizjologicznymi "normami")?

•    co leży podstaw patomechanizmu stwierdzanych zaburzeń?

•    co, w jakim kierunku i w jakim zakresie należy korygować, aby statyka wróciła do "normy"?

•    jakie fizjologiczne mechanizmy da się wykorzystać w indywidualnym postępowaniu korekcyjnym?

•    jak sterować korekcją bądź kompensacją, by uzyskać optymalny w danym przypadku efekt?

• jakie należy podejmować kroki profilaktyczne (dotyczące np. trybu życia czy jakości wychowania fizycznego), by uniknąć rozwoju i utrwalania się. zaburzeń statyki ciała?

Wydawać by się mogło, że statyka dotyczy ciała zupełnie nieruchomego. Są to jednak tylko pozory, co będzie przedstawione bliżej w kolejnych rozdziałach. Jeśli spojrzy się na zagadnienie statyki przez pryzmat przyjmowania i utrzymywania pozycji stojącej, to okaże się, że aspektów dotyczących statyki nie da się ściśle odgraniczyć od dotyczących dynamiki. Uzasadniają to zresztą przedstawione przez Wejsfloga zasady - Molliera i Puscha. Pierwsza z nich głosi, że cały statyczny i dynamiczny układ człowieka, a w tym i kręgosłup, stanowi jedną funkcjonalną całość i jako taką należy ją zawsze rozpatrywać. Druga z kolei zasada przypomina, że kręgosłup w czasie statyki przedstawia dynamiczny układ równowagi zależnej od szeregu czynników, Tak się bowiem składa1 że istnieją tu wzajemne uwarunkowania, co jest szczególnie widoczne w przypadkach patologicznych. Uwarunkowania te dotyczą tak przyczyn oraz skutków zaburzeń statycznych i dynamicznych, jak i samego postępowania korekcyjnego. Jest mało prawdopodobne, by jedne bądź drugie zaburzenia występowały na dłuższą metę w postaci czystej. Na ogół jest to tylko kwestia czasu, by jedne z nich pociągnęły za sobą drugie, choć niekiedy oba rodzaje zaburzeń od początku występują łącznie. W tych ostatnich przypadkach jest sprawą dość ważną, by umieć sobie odtworzyć przyczynowo-skutkowy łańcuch zjawisk towarzyszących tym zaburzeniom, aby móc oddziaływać raczej na przyczyny, niż na ich skutki. Jeśli chodzi o samo postępowanie korekcyjne, to oczywiste jest, że zawiera ono przede wszystkim elementy działań dynamicznych (dynamiczny charakter większości ćwiczeń korekcyjnych),

Biorąc pod uwagę powyższe przesłanki, poniżej przedstawiono anatomiczno-fizjo logiczne podstawy postępowania korekcyjnego, zwracając uwagę na podstawowe aspekty dotyczące statyki ciała, uzupełniając je jednocześnie o te informacje związane z dynamiką, które później okażą się niezbędne zarówno w diagnozowaniu zaburzeń statyki, jak i w ich korygowaniu.

 

Podobne prace

Do góry