Ocena brak

Analiza krzywej doświadczenia

Autor /kaskader Dodano /22.03.2011

Krzywa doświadczenia dotyczy koncepcji opisywania przebiegu kosztów w za­leżności od wielkości produkcji. Pojęcie krzywej doświadczenia zostało wprowadzone przez Boston Consulting Group w 1966 r. Wywodzi się ona z zauważonego już dużo wcześniej zjawiska zwanego efektem doświadczenia.

Zasadnicze przesłanie krzywej doświadczenia polega na tym, że przez każde podwojenie skumulowanej wielkości produkcji koszty jednostkowe maleją o pewien stały procent, co implikuje hiperboliczny kształt funkcji opisującej krzywą doświad­czenia.

Efekt doświadczeń jest konsekwencją takich zjawisk jak opisywana już wcze­śniej ekonomika skali, efekt specjalizacji, efekt innowacji oraz substytucji kapitału i pracy.

Wykres krzywej doświadczeń otrzymuje się umieszczając każde przedsiębior­stwo sektora w punkcie, gdzie krzyżuje się koszt jednostkowy wyrobu danego przed­siębiorstwa z jego skumulowaną produkcją. Koszt wyrażany jest w cenach stałych w celu wyeliminowania wpływu inflacji. Na rysunku 12 przedstawiony został typowy wykres krzywej doświadczeń.

Krzywa doświadczeń jest często określana wskaźnikiem procentowym, który oznacza tempo, w jakim maleje koszt jednostkowy przy podwojeniu się produkcji sku­mulowanej.

Należy mieć świadomość, iż występuje szereg ograniczeń zastosowania krzywej doświadczeń. W niektórych gałęziach efekt ten nie występuje lub nie odgrywa kluczowej roli. W wielu przypadkach większe znaczenie mają marka i jakość wyrobu. Nowe technologie stwarzają realne zagrożenie wyparcia z rynku producentów podob­nych produktów, ale wytwarzanych mniej nowoczesnymi metodami. Nowe przedsię­biorstwa wchodzące do sektora korzystają z bogatych doświadczeń już zasiedziałych konkurentów.

W efekcie są one w stanie osiągnąć porównywalną pozycję kosztową w o wiele krótszym czasie. Teoria gier przypomina, iż konsekwentne stosowanie strategii minimalizowania kosztu jednostkowego i konkurowania cenami może doprowadzić do zmniejszenia rentowności całego sektora. Sam wzrost skali produkcji nie jest jedynym sposobem na zmniejszanie kosztów jednostkowych. Można to również osiągnąć po­przez zwiększanie wydajności urządzeń i pracy czy doskonalenie marketingu.

Podobne prace

Do góry