Ocena brak

Analiza instytucjonalna - Instytucjonalizm historyczny

Autor /pablo Dodano /19.07.2011

Instytucjonalizm historyczny to jedno z lepiej opracowanych pod względem metodologicznym podejść badawczych w analizie instytucjonalnej. Przedstawiciele tego nurtu skupiają uwagę na roli kontekstów instytucjonalnych i społecznych, w których zachodzą badane zjawiska polityczne. Ważne miejsce przypisuje się analizie procesów historycznych, które pozwalają wyjaśnić wiele elementów teraźniejszości Podkreśla się zależność teraźniejszości od przeszłości ; aktualne zmiany polityczne są w znacznym stopniu ukierunkowane historyczną ścieżką zmian poprzedzających. Sprawia to, że procesy ewolucji politycznej różnią się w zależności od kontekstów historycznych w jakich się dokonują (Hay 2002 : 11).

Instytucjonalizm historyczny podkreśla stabilność instytucji, która jest rezultatem ich zakorzenienia w społeczeństwach i systemach politycznych. Instytucje stanowią produkt długotrwałej ewolucji, są zobiektywizowane w ludzkich umysłach przez wieloletnią praktykę społeczną i polityczną. Instytucje polityczne, jak parlament i rząd uległy w zachodnich społeczeństwach normalizacji przez permanentną obecność w codziennej praktyce. Towarzysząc ludziom od pokoleń takie instytucje jak rodzina, edukacja i administracja funkcjonują poza refleksyjnym wyborem członków społeczeństwa, którzy traktują je jako naturalne byty społeczne. Ich istnienie staje się częścią codziennej praktyki życiowej. Jednostki wchodzące w dorosłe życie zastają określony porządek reguł, norm i ścieżek kariery zawodowej. Podlegają procesom socjalizacji, które pomagają im się przystosować do zastanych instytucji, norm, struktur społecznych, ekonomicznych i politycznych. Refleksyjne jednostki mogą oczywiście wnosić i wnoszą zmiany do zastanego porządku, ale charakter zmian jest w znacznej mierze ukierunkowany przez zastany porządek instytucjonalny.

Od strony metodologicznej instytucjonalizm historyczny ma ambicje wyjaśniania badanych zjawisk i procesów przez odniesienie badanych zdarzeń do kontekstów w jakich zachodzą. W analizie bierze się pod uwagę trzy elementy : podmiotowość aktorów, reguły i normy, oraz kontekst w jakim zachodzi działanie (Steinmo 2008 : 126). Jednostka traktowana jest z jednej strony jako racjonalny aktor społeczny/polityczny kierujący się własnymi interesami, a z drugiej jako członek społeczeństwa respektujący określone reguły i normy. Rezultat w postaci określonych zdarzeń, jest wypadkową powyższych trzech czynników.

Pojęcie kontekstu ma szczególnie istotne znaczenie w praktyce badawczej historycznego instytucjonalizmu. Jak pisze Sven Steinmo (2008, s. 127) „Historyczni instytucjonaliści rozumieją, że zachowanie, postawy i wybory strategiczne umiejscowione są w poszczególnych kontekstach społecznych, politycznych, ekonomicznych nawet kulturowych”.

W postępowaniu badawczym podkreśla się aktualny oraz historyczny wymiar tego pojęcia. Aktualna sytuacja społeczno-polityczna jest w znacznej części produktem procesu historycznego, łańcucha powiązanych i wzajemnie oddziaływających na siebie zdarzeń. Aby wyjaśnić badane zdarzenie należy je analizować w złożonym kontekście aktualnym i historycznym. Trzeba badać wpływ bezpośrednich zmiennych (cechy aktora i instytucji) na zachowania badanego podmiotu w ramach tego kontekstu. Dzięki temu można uzyskać pełniejsze wyjaśnienie określonych zjawisk, jak przełom 1989r. w Polsce, czy upadek muru berlińskiego, niż gdyby badanie ograniczyć do czasu w którym wydarzenie te miały bezpośrednio miejsce.

Podobne prace

Do góry