Ocena brak

Anakondy

Autor /Epik Dodano /31.01.2012

Anakondy z Ameryki Południowej należą do najpotężniejszych gadów świata - są dłuższe od najwięk­szych krokodylu Węże te mają ogromne ciało i większość czasu spędzają w rzekach.
Chociaż anakonda jest powszechnie uważa­na za największego gada na świecie, to jed­nak znane są okazy dłuższych węży, które należą do innych gatunków. Są ludzie, którzy utrzy­mują, że widzieli 24-metrowe anakondy, jednak ich relacje nie są w żaden sposób potwierdzone. Okaz anakondy schwytany w Brazylii w 1962 roku mierzył 8,46 m długości i miał obwód ciała w naj­grubszym miejscu 1,12 m. Jeszcze inny okaz ana­kondy zabitej w Kolumbii mierzył 11,4 m. Wydaje się, że jest to maksymalna długość, jaką może osią­gnąć przedstawiciel tego gatunku. Inne węże są jeszcze dłuższe - na przykład pyton siatkowaty żyjący w Azji dorasta do długości 12 metrów i jest najdłuższym wężem na świecie. Anakonda przy takiej samej długości ciała jest jednak masywniej zbudowana i o wiele cięższa.
Anakonda z gatunku zielonych jest ogromnym wężem, który ma grubość co najmniej taką, jak udo dorosłego mężczyzny. Głowa tego gada jest sto­sunkowo mała i uzbrojona w zęby zakrzywiające się do wewnątrz paszczy. Ugryzienie anakondy może sprawić ból, jednak ten gatunek węża nie jest jadowity. Podstawowe ubarwienie skóry to kolor oliwkowozielony, na tym tle wzdłuż całego ciała są rozrzucone czarne pierścienie i plamki. Na głowie, za oczami, ciągną się dwie czarne smugi. Anakonda jest gatunkiem węża ściśle związanym ze środo­wiskiem wodnym. Występuje ona w pobliżu rzek oraz na bagnach w wilgotnych, tropikalnych rejo­nach Ameryki Południowej, położonych na wschód od Andów i na północ od Argentyny.
Gad ten zawsze przebywa blisko wody i prefe­ruje wolno płynące strumienie, a unika rzek o rwą­cym nurcie. Anakonda szybko pływa i zręcznie nurkuje, często bez ruchu unosi się w wodzie i dry­fuje z prądem rzeki. Wąż ten prowadzi głównie nocny tryb życia i jest zawsze samotnikiem. W ciągu dnia bardzo lubi wygrzewać się w płytkiej wodzie lub wślizgiwać się na gałęzie położone nisko nad wodą. Anakonda potrafi szybko i spraw­nie wspinać się na drzewa, jednak na lądzie poru­sza się bardzo ociężale.
Anakonda, tak jak wszystkie węże, jest zwierzę­ciem drapieżnym i zazwyczaj zanurzona w wodzie czeka na swe ofiary. Poluje na ptaki, ryby, żółwie i kajmany oraz na ssaki wielkości kapibary, na małpy, kozy i małe jeleniowate. Anakonda jest kompletnie głucha, jednak ma dobry węch i dosyć dobrze widzi. Gad ten odnajduje ofiary, wyczu­wając drgania podłoża, które są wywoływane przez poruszające się zwierzęta.

Polowanie
Anakonda czatuje bez ruchu zanurzona w płytkiej wodzie, a nad powierzchnię wystawia tylko głowę. Gdy jakieś zwierzę podejdzie do brzegu, aby zaspo­koić pragnienie, wąż uderza i owijając swe ogrom­ne ciało wokół ofiary, zaczynają ściskać. Czasami unieruchomiona zdobycz tonie, jednak w więk­szości przypadków anakonda sama ją dusi. Węże polujące w ten sposób określa się mianem dusicieli. Gad, owinąwszy swe cielsko wokół ofiary, stop­niowo coraz bardziej umacnia uścisk, gdy ta wydy­cha powietrze i w ten sposób uniemożliwia jej zaczerpnięcie nowej porcji powietrza. Po zadusze­niu zdobyczy anakonda rozwija się i wysuniętym językiem dotyka ciała ofiary. Jej język jest narzą­dem węchu i dotyku. W ten sposób odnajduje ona głowę zdobyczy i od tej strony rozpoczyna poły­kanie upolowanego zwierzęcia.

Szeroko otwarta paszcza
Anakonda nie żuje i nie rozgryza pokarmu na ka­wałki. Po prostu połyka ona w całości upolowane przez siebie zwierzę. Potrafi połknąć zdobycz, która jest o wiele szersza niż jej głowa i tułów. Kości czaszki zwierzęcia połączone są za pośrednictwem elastycznych więzadeł i dzięki temu mogą rozsu­wać się szczególnie szeroko. Kiedy wąż rozpoczy­na połykanie, rozwiera kości szczękowe, rozciąga elastyczne więzadła oraz skórę i w ten sposób dopa­sowuje szerokość otworu gębowego do wielkości ofiary. Kości mózgoczaszki chronią mózg węża przed zmiażdżeniem, a zastawka w tchawicy poz­wala mu na ciągłe oddychanie w trakcie połykania pokarmu, które może trwać dość długo. Połknięta ofiara tworzy zgrubienie w ciele węża, które stop­niowo przesuwa się do tyłu. Duża zdobycz wystar­cza anakondzie na kilkanaście dni. Wąż zwykle szuka cichego miejsca, aby ją strawić w spokoju i może tam spędzić nawet kilka tygodni.
Dorosłe anakondy mają niewielu wrogów natu­ralnych. Odstraszają one nieprzyjaciół samym swym wyglądem i rozmiarami ciała. Zaatakowane, rzucają się na napastnika z szeroko otwartą pasz­czą, jednak rzadko kiedy gryzą. Nawet najbardziej napastliwy i głodny drapieżnik rzuci się w popło­chu do ucieczki, gdy zobaczy przed sobą szeroko otwartą paszczę ogromnego węża.

Jaszczurczy szkielet
Przodkami węży były jaszczurki żyjące w pod­ziemnych korytarzach, gdzie posiadanie kończyn w zasadzie przeszkadza w poruszaniu się. Anakon­da i kilka spokrewnionych z nią węży to gatunki stosunkowo prymitywne pod względem ewolu­cyjnym. Za tym stwierdzeniem przemawia obec­ność w składzie szkieletu anakondy szczątkowych kości pasa biodrowego i kości udowych. Z każdej strony kloaki anakondy są rozmieszczone dwie ostrogi, które są pozostałościami po kończynach tylnych i tworzą tzw. pazury odbytowe. Pazury te są większe u samców niż u samic i służą do zacze­piania się o ciało samicy w czasie godów.
W okresie rozrodczym samce wydają głośne, dudniące dźwięki. Uważa się jednak, że samiec anakondy znajduje samicę za pomocą węchu. Po kopulacji para rozdziela się i nie utrzymuje dłużej ze sobą kontaktu. Anakondy, podobnie jak spo­krewnione z nimi węże boa, są wężami jajożyworodnymi. Rozwój jaj następuje w ciele samicy w obrębie błon płodowych. Samica anakondy trzy miesiące po kopulacji rodzi w pełni rozwinięte młode. Po wydaniu na świat potomstwa samica nie opiekuje się młodymi i pozostawia je swemu loso­wi. Małe anakondy w dniu urodzin mają 65-90 cm długości i już od pierwszego tygodnia życia zaczy­nają samodzielnie zdobywać pokarm, którym są ryby, niewielkie ssaki i jaszczurki.
Duża samica anakondy może urodzić na raz od 20 do 40 młodych, ale są też znane przypadki, kiedy jedna samica wydała na świat ponad 100 węży.

Potwór
Anakondy zawsze budziły podziw ludzi i były tematem niesamowitych opowieści. Pierwsi osad­nicy hiszpańscy w Ameryce Południowej nazwali anakondę „matatoro", co oznacza „zabójca by­ków". Jest jednak mało prawdopodobne, aby kto­kolwiek widział kiedyś anakondę pożerającą byki. Przybysze z Europy w swoich opowieściach fan­tastycznie wyolbrzymiali rozmiary tego węża i utrzymywali, że widzieli anakondy mające ponad 30 metrów długości. Nawet bardzo szanowani po­dróżnicy opowiadali takie niestworzone historie, a ponieważ darzono ich zaufaniem, ich opowieści uważano za prawdziwe.
Zagrożenie dla człowieka ze strony anakondy jest przesadzone. Niewątpliwie jednak anakonda ze względu na swą wielkość i siłę potrafiłaby zabić człowieka. W literaturze przyrodniczej istnieją wia­rygodne doniesienia o tym, że duże anakondy ata­kowały i pożerały ludzi. Ofiarami tych węży były głównie kąpiące się dzieci.

■ Doniesienia o tym, że anakonda dusząc ofiary, gruchocze ich wszystkie kości, nie są wiarygodne. W rzeczywistości niewiele kości ulega złamaniu pod wpływem uści­sku dusiciela.
■ Anakonda trzymana w ogrodzie zoolo­gicznym w Bazylei przeżyła 31 lat.
■ Najmniejszy wąż świata - wężyk - ma zaledwie 15 cm długości. Anakonda jest pięćdziesiąt razy dłuższa.
■ Do podrzędu węży należy 10 rodzin sku­piających około 2500 gatunków.

Anakonda zielona Eunectes murinus należy do rodziny Boidae w podrzędzie Serpentes.
Drugim gatunkiem w tym rodzaju jest mniejsza anakonda żółtawa Eunectes notaeus, która dorasta do długości 3,5 metra.
Długość: do 8 metrów, obwód ciała do 1 metra, masa do 250 kg.
Rozmieszczenie: rzeki i bagna Ameryki Południowej na wschód od Andów.

Do góry