Ocena brak

Alka

Autor /Natan Dodano /26.01.2012

Wygląd: Wielkości nurzyka; długość ciała 41-48 cm, rozpiętość skrzydeł 62-78 cm, ciężar ok. 700 g. Dziób jest silnie bocznie spłaszczony, w okresie godowym z białą, poprzeczną linią i poprzecznymi fałdami. Alka pływa z postawionym ogonem, lekko zanurzona w wodzie. Gdy czuje się zagrożona, staje się cięższa i zanurza się głębiej; ucieka nurkując i pokazuje się ponownie dopiero w sporej odległości. Pod wodą wiosłuje z na wpół rozpostartymi skrzydłami. Wytrzymuje tam w razie zagrożenia nawet ponad 150 sekund. Zaatakowana broni się ostrym dziobem.

Pływa z nieco pochyloną szyją, wyciągniętymi stopami i rozłożonym ogonem. Lot jest szybki, ze świszczącymi lub turkoczącymi, szybkimi niemal jak u owadów uderzeniami skrzydeł. Po ziemi alka chodzi podobnie jak pingwin - wyprostowana, z prawie rozpostartymi dla równowagi skrzydłami. Ląduje tylko na wodzie, i to w dodatku na głowę, tak że początkowo całkowicie się zanurza. Start z wody możliwy dopiero po krótkim rozbiegu. Wyniesiona na ląd, nawet nie próbuje wznieść się w powietrze. Wypoczywa na skałach stojąc godzinami bez ruchu. Milcząca; wystraszona lub w okresie godów odzywa się chrapliwym ykorrr".

Środowisko: Areał lęgowy sięga na południe do Bretanii. Po długiej przerwie powróciły jako ptaki lęgowe na ptasie skały przed Hel-golandem. Na południu występują rzadko, choć i na północy nie są liczne. Znane są jednakże kolonie z tysiącami par lęgowych, na przykład na Lofotach. Alki gnieżdżą się też nad Morzem Bałtyckim.

Jest to jedyny gatunek alk, który lęgnie się także nad wodami słodkimi, a mianowicie w małej kolonii nad jeziorem Ladoga koło Sankt Petersburga. Alka występuje tylko na północnym Atlantyku: na północnym Pacyfiku zastępują ją inne gatunki. Wędruje nieregularnie; ptaki te zwykle przebywają w pobliżu wybrzeży, gdzie mogą nurkować aż do dna morskiego. Znajdowano je jednak oddalone nawet 100 km od brzegu.

W mroźne zimy koczują wzdłuż wybrzeży Atlantyku aż do Hiszpanii, pojedyncze ptaki pojawiają się także na Morzu Śródziemnym.

Lęgi: Alki gnieżdżą się pojedynczo lub w małych grupach na ptasich skałach wspólnie z nurzykami. Gniazda zakładają w szczelinach skalnych, jamach lub na półkach pod wiszącymi skałami i potem co roku wracają na to miejsce. Na południu wyprowadzają lęgi w maju, na północy w końcu maja lub na początku czerwca. W zniesieniu 1 jajo długości 76 mm (jak jajo gęsi), które wysiadują oboje rodzice przez 30-35 dni. Pisklę potrzebuje ok. 3 dni na rozbicie skorupy. Początkowo jest zupełnie bezradne i przez tydzień zdane na ogrzewanie przez rodziców.

Przed krukami i wydrzykami rodzice bronią się dziobami, często skutecznie, natomiast zupełnie nie okazują strachu wobec człowieka: dlatego są zabijane kijami lub za pomocą długiego drąga zakłada im się pętle na szyje i dusi. W niektórych okolicach stały się bardziej boja-źliwe i nieufne i odlatują w porę z gniazda. O osierocone pisklęta zatroszczą się sąsiedzi. Pokarm (pojedyncze małe rybki) jest zdobywany i przynoszony w dziobie z odległości do 20 km. Po 19-20 dniach pisklęta wybiegają z gniazd na skraj skały i trzepocząc skrzydłami spadają w dół. Niektóre mają przed sobą jeszcze 150 m marszu, zanim dotrą do morza.

Pożywienie: Młode są karmione wyłącznie rybami. Dorosłe ptaki oprócz ryb jedzą skorupiaki, robaki i inne małe zwierzęta morskie.

Podobne prace

Do góry