Ocena brak

ALFONS MARIA de LIGUORI Św.

Autor /Nosislaw Dodano /21.05.2012

ur. 27 IX 1696 w Marianella k. Neapolu, zm. 1 VIII 1787 w Pagani k. Neapolu, Teolog, założyciel zakonu, doktor Kościoła. Pochodził z rodziny szlacheckiej; 1713 zdobył doktorat obojga praw w Neapolu i został adwokatem; 1723 wstąpił do seminarium duch., a 1726 przyjął święcenia kapł.;

działał jako misjonarz, szczególnie wśród ubogich mieszkańców Neapolu; wraz z bpem T. Falcoja, bpem Castellammare di Stabia założył 1731 w Scala zak. kontemplacyjny - redemptorystek, a 1732 kongr. - redemptorystów w celu pracy mis. wśród ludu; wkrótce terenem działalności kongr. stało się całe Królestwo Neapolu i Państwo Kościelne;

1762-75 A. był bpem w Sanť Agata de Goti, gdzie prowadził akcję charytatywną oraz troszczył się o odrodzenie rel. duchowieństwa i diecezjan; po rezygnacji z bpstwa osiadł w klasztorze w Pagani, gdzie zmarł w opinii świętości; pochowany w tamtejszym kościele; 6 IX 1816 został beatyf., 29 V 1839 kanoniz., 23 III 1871 ogłoszony doktorem Kościoła (doctor zelanlissimus), 26 IV 1950 patronem moralistów i spowiedników; święto 1 VIII.

Zarówno działalność duszpasterską A., jak i jego pisma cechuje wyczucie potrzeb chwili, realizm w ocenie okoliczności hist, oraz nastawienie praktyczne; stąd koncentracja zainteresowań wokół problematyki mor., przede wszystkim w służbie sakramentu pokuty. W teologii mor. A. zajął stanowisko pośrednie między laksyzmem epigonów scholastyki a rygoryzmem jansenistów.

Kierunek reprezentowany przez A. nosi miano -> ekwiprobabilizmu; w swych założeniach jest on przeciwstawny zarówno liberalnemu -> probabilizmowi, jak i zbyt rygorystycznemu —.> probabilioryzmowi. We wskazaniach dla spowiedników wyznaczał minimalną granicę zobowiązań, aby przeciwstawić się rygoryzmowi utrudniającemu ludziom powrót do Boga.

Odrzucając jałowość współcz. mu teologii racjonalistycznej, A. nie rezygnował jednak z rozumowych podstaw moralistyki. Działalność naukowo-dydaktyczna A. miała nastawienie prak-tyczno-duszpasterskie. Za J. Azorem przyjął w wykładzie teologii mor. metodę opartą na Dekalogu, która przetrwała dwa wieki. Pracował nad syntezą prawa naturalnego i nauki objawionej.

W pismach ascet. podkreślał A. potrzebę dążenia do rozwoju życia duchowego. Świętość, wg niego, polega na miłości Bożej wyrażającej się w czynie i zgadzaniu się z wolą Bożą; świętość obowiązuje każdego człowieka.

Mimo że sam był człowiekiem kontemplacji, wobec zjawisk mist, zachowywał rezerwę. A. był apostołem kultu Najśw. Sakramentu, Serca Jezusowego, a zwł. —> męki Pańskiej. Podkreślał także rolę pobożności maryjnej i modlitwy, szczególnie modlitwy wewnętrznej.

Ponad 100 prac A., z których na czoło wybija się Theologia moralis (1748), cechuje erudycja i żarliwość apost., grzeszą one jednak brakiem krytycyzmu wobec źródeł oraz skłonnością do kazuistyki.

W swoim czasie niezmiernie popularne, wielokrotnie wyd. oraz tłum. na liczne języki, zachowały do dziś wiele ze swej wartości ; duszpasterstwo w ujęciu A. i jego kongregacji odegrało znaczną rolę w rozwoju apostolatu świeckich metod duszpast. dla ludności wiejskiej. Najbardziej rozpowszechnionym dziełem A. było Praxis confessarli (1757).

 

Zbiorowe wyd. dziel A. ukazało się w Turynie 1887; bibliografía dziel: Meulemeester I 27-41; III 197-203; G. Cacciatore, DBI II 342-350; biografie A.M.: A. Berthe, I-II, P 19003; A. Pichler, Rb 1922; K. Keiser, Ei 1928; B. Ziermann, Bo 1939; G. Getto, Mi 1945; R. Telleria, I-II, Ma 1950-51.

I. de Caigny, De genuino systemaie sancti A., Bg 1901; S. Mondini, Studio storico-critico sui sistema di santo A., Monza 1911; K. Keusch, Die Aszetik des heiligen A. Maria von Liguori, Pa 19263; F. Marcinek, Św. A. aprobabiïizm. PT 8(1927) 181-188; tenże, Geneza aeąuiprobabillzmu iw. A., PT 9(1928) 39--50; F. Delarue, Le système moral de saint A., St. Etienne 1929; C. Dillenschneider, La mariologie de saint A. de Liguori, Fri 1931; G. di Fabro, La dottrina spirituale di santo A., Mi 1931; K. Gołębiowski, Św. A. Liguori i jego teologia moralna według dra Z. Mierzyńskiego, HD 5(1936) 40-46; G. Cacciatore, Santo A. de Liguori e il giansenismo. Fi 1944; A. Borowski, Św. A. Liguori teolog-moralìsta, AK 45(1946) 320-332; H. Manders, De Ile/de In de spiritualités van s. A., A 1947; M. Pirożyński, Zasługi św. A. Liguorego dla duszpasterstwa, HD 16(1947) 211-224; W. Wicher, Wpływ św. A. Liguorego na teologię moralną w Polsce. AK 47(1947) 1-13; M. Pirożyński, Stanowisko św. A. w Kościele, HD 17 (1948) 556-570; G. Bérubé, Saint A., moraliste actuel?, RUÓ 27(1957) 65-98; D. Capone, Dissertazioni e note di sant'A. sulla probabilità e la coscienza dal J74H al 1777. SMor 1 (1963) 265-343.

2 (1964) 89-155, 3(1965) 82-149; P. Hitz, LM I 128-131; L. Vereecke, NCE I 336-341; R. Roger, La coopération selon St. A. de Liguori, SMor 6 (1968) 377-435; K. Buchte, RdK 948-951 ; L. Colin, A. de Liguori, docteur de l'Eglise. Doctrine spirituelle I-II, P 1971 : Sanctus A. de Ligorio, doctor Ecclesiae, SMor 9 (1971) 7-357 (bibliogr.).

Podobne prace

Do góry