Ocena brak

ALEKSANDER VII, Fabio Chigi

Autor /Gordian Dodano /18.05.2012

ur. 13 II 1599 w Sienie, zm. 22 V 1667 w Rzymie, Pap. od 7 IV 1655. Studiował w Sienie (1626 doktorat), od 1628 pełnił funkcje: wicelegata Ferrary od 1629, inkwizytora na Malcie od 1634, nuncjusza w Kolonii od 1639, sekretarza stanu od 1651; kard. został 1652; jako nuncjusz uczestniczył w układach poprzedzających pokój westfalski 1648, przeciwko postanowieniom którego wniósł protest.

Pontyfikat rozpoczął od prób uwolnienia Kurii od nepotyzmu, wkrótce jednak obdzielił swoich krewnych ważnymi urzędami kośc, choć sprawy państw, powierzył kard. Giulio Rospigliosie-mu ; od duchownych franc, zażądał podpisania formularza stwierdzającego posłuszeństwo konstytucjom pap. potępiającym jansenizm; bronił kard. J.F. Retza, którego J. Mazarin zamierzał pozbawić purpury i abpstwa w Paryżu;

stosunki z Francją pogorszył zatarg Kurii z ambasadorem Ludwika XIV w Rzymie, F. de Créqui; król wysłał wojsko do Włoch, toteż w układzie pizańskim 12 II 1664 A. musiał przyjąć postawione mu przez Francję warunki; 1665 wydał przeciwko jansenistom konstytucję Re-giminis Apostolici; uzyskał zgodę rządu Wenecji na powrót jezuitów wygnanych 1606;

odznaczał się świętością życia i szerokością zainteresowań umysłowych, zajmował się matematyką i poezją, roztaczał mecenat nad uczonymi i artystami, wykazał jednak brak zdolności adm. ; pontyfikat jego był próbą ratowania pozycji Kościoła zagrożonej rozwojem prądów narodowo-absolutystycznych.

 

S. Pallavicino, Della vita di A. VII, I-II, Prato 1839-40; Ch. Gerin, Louis XIV et le SaintSiège, P 1894; Pastor XIV 1, 303524; E. Dehaves, DThC I 730747; M. Rosa, DBI II 205-215.

Podobne prace

Do góry