Ocena brak

Aleksander III

Autor /Sydonia Dodano /19.04.2013

Poseł cesarski Otto von Wittelsbach przebywał w Rzymie podczas wyboru papieża i pozyskał wieluzwolenników dla procesarskiego kandydata, kardynała Oktawiana. Kardynałowie wszakże w większościwybrali (7 IX) Rolanda Bandinelli, Aleksandra III (1159-1181). Oktawian, choć wybrany przez mniejszość,miał w Rzymie poparcie tak zwanych kół starorzymskich, koronował się więc na antypapieża jakoWiktor IV (1159-1164). Powstała schizma, papież i antypapież rzucili na siebie wzajemnie ekskomuniki,kraje się podzieliły co do obediencji. Za Aleksandrem III opowiedziała się Anglia, Francja, Hiszpania,Sycylia, za Wiktorem IV cesarstwo, choć nie wszyscy biskupi w Niemczech uwzględnili wolę FryderykaI. Metropolita Eberhard z Salzburga uznał papieża, starając się pośredniczyć między nim a cesarzem.

Aleksander III rezydował w Italii poza Rzymem, a potem przez dłuższy czas przebywał we Francji, gdziena synodzie w Tours (1163) udzielono mu pełnego poparcia i ponowiono ekskomunikę na Wiktora IV icesarskich doradców, między innymi na arcybiskupa kolońskiego, Rainalda z Dassel, ale nie na samegocesarza. Aleksander III próbował pojednania z nim, lecz Fryderyk I obstawał przy swojej decyzji, że obajpapieże mają poddać się pod jego sąd. Śmierć Wiktora IV (20 IV 1164) niczego nie rozwiązała, arcybiskupRainald doprowadził do wyboru jego następcy, kardynała Gwidona z Cremy, Paschalisa III (1164-1168), lecz nie znalazł on w cesarstwie uznania u wszystkich biskupów. Cesarz zażądał więc na sejmie wWűrzburgu (1165) przysięgi od biskupów, że nie uznają Aleksandra III.

W tej sytuacji papież wszedł w porozumienie z królem sycylijskim i Związkiem miast lombardzkich, powróciłdo Italii i szukał poparcia Bizancjum. Wyprawa włoska Fryderyka I (1167) doprowadziła do zajęciaRzymu, wprowadzenia tam Paschalisa III i koronacji żony cesarza, Beatrix. Malaria w obozie cesarskimspowodowała śmierć arcybiskupa Rainalda, głównego doradcy cesarskiego i zdecydowanego przeciwnikapapieża, oraz śmierć ponad 2 tysięcy żołnierzy.

Fryderyk I musiał wrócić do Niemiec. Związekmiast lombardzkich wykorzystał sytuację i zbudował (1168) twierdzę Alessandria, nazwaną tak na cześć papieża. Cesarz szukał zbliżenia z Anglią i Francją, a nawet z Bizancjum i podjął (1174) kolejną, piątąwyprawę do Italii. Dwuletnie walki przerwał na krótko rozejm w Montebello, a zakończyła klęska wojskcesarskich pod Legnano (29.05.1176), po której Fryderyk I już w układach wstępnych uznał papieża i jego prawa, a w pokoju weneckim (1 VIII) je potwierdził.

Cesarz zrezygnował z regaliów w PatrimoniumPiotrowym i zwrócił zabrane posiadłości papieskie, papież zaś zdjął wszystkie ekskomuniki i uznałjego syna Henryka VI królem rzymskim, co było wstępnym etapem do godności cesarskiej. W pertraktacjachpokojowych uzgodniono także zwołanie soboru powszechnego, czemu sprzyjała korzystna sytuacjaw innych krajach. Anglia i Francja zawarły pokój, król angielski Henryk II, po konflikcie o sądy nad duchownymii zabójstwie Tomasza Becketa, współdziałał z legatami papieskimi.

Podobne prace

Do góry