Ocena brak

ALEKSANDER III

Autor /Gordian Dodano /18.05.2012

ur. 10 III 1845, zm. 1 XI 1894 w Liwadii na Krymie; Od 1881 ces. rosyjski z dynastii Romanowów, drugi syn Aleksandra II i księżniczki heskiej Marii.

Objął rządy po swym ojcu, który zginął w zamachu. Stosując inspirowaną przez K.P. Pobiedonoscewa politykę, zaostrzył kontrolę rządową we wszystkich dziedzinach życia. Wielkomocar-stwowość polityki A. znajdowała wyraz we wzmożonych akcjach rusyfikacyjnych wobec wszystkich nierosyjskich narodów cesarstwa.

Przez jego zach. rejony przeszła fala pogromów żydowskich. Rząd A. stawiał tamę rozwojowi oświaty, zniósł autonomię uniwersytetów, zwolnił wielu wybitnych profesorów. Widząc zagrożenie ze strony socjalizmu, złagodził dotychczasową wrogą politykę wobec Kościoła, spodziewając się poparcia Stolicy Apostolskiej.

W 1882 pap. Leon XIII w wyniku podpisanego z A. konkordatu wskrzesił diec. kielecką, 1883 prekonizo-wał 12 bpów na pozbawione pol. pasterzy diecezje zaboru rosyjskiego. W 1888-94 dobre stosunki z Watykanem starał się podtrzymać jego przedstawiciel A. Izwolski.

Nie miało to jednak wpływu na stosunek caratu do Polski, gdzie prześladowania Kościoła nie ustały; od 1892 seminaria duch. zostały wyłączone spod władzy bpów i oddane pod zarząd tzw. dyrekcji nauk.; nie ustawały częste szykany władz carskich wobec duchowieństwa pol., więzionego i zsyłanego do Rosji za sprzeciw wobec akcji rusyfikacyjnej.

 

Pisma Pobiedonoscewa k'A. ///(wyd. M.N. Pokrowskij) I-II, Mwa 1925-26; I.V. Plechanov, Carstvovanie A. Ill, Mwa 1927; A. Boudou, Le Saint-Siège el la Russie 1848-83 II, P 1925 (Stolica Święta a Rosja II, Kr 1930); E.J. Winter, Russland und die slawischen Völker, B 1950; H. Seton-Watson, The Declin of Imperial Russia, NY 1952.

Podobne prace

Do góry