Ocena brak

ALEKSANDER II, Anselmo

Autor /Gordian Dodano /18.05.2012

ur. w Baggio k. Mediolanu, zm. 24 IV 1073 w Rzymie, Pap. od 1 X 1061. W młodości był jednym z przywódców patarii, zwalczał symonię i małżeństwa duchownych; 1057 został bpem Lukki;

związawszy się ze stronnictwem reformistycznym stał się, obok kard. Hildebranda (późniejszy pap. —> Grzegorz VII) i Piotra Damiani, jednym z jego przywódców. Po śmierci pap. Mikołaja II, Hildebrand, nie licząc się z prerogatywami cesarzy niem. przyznanymi im w ordynacji wyborczej papieży z 1059 (~> konklawe), przeprowadził wybór A. na pap.;

wywołało to niezadowolenie stronnictwa przeciwnego reformie, które przy poparciu cesarzowej regentki Agnieszki wybrało 28 X 1061 Cadalusa, bpa Parmy, jako antypap. Honoriusza II; dopiero przejęcie regencji w Rzeszy przez abpa Kolonii Annona spowodowało uznanie A. przez bpów Niemiec i Lombardii na synodzie w Mantui 1064, co doprowadziło do upadku schizmy. Jako pap. kontynuował A. działalność reformatorską;

poprzez liczne synody i za pośrednictwem legatów wysyłanych do Niemiec (Piotr Damiani), Anglii (Lanfranc, późniejszy abp Canterbury), Hiszpanii (Hugon z Remiremont) i in. krajów — zwalczał symonię, konkubinat, zwyczaj nadawania—ìinwestytury. A. pozywał także przed swój sąd niewłaściwie wykonujących swe funkcje bpów, m. in. Zygfryda z Moguncji, Hermana II z Bambergi, Wernera ze Strasburga, Annona z Kolonii, oraz usunął Hugona z La Ferté z bpstwa Chartres.

W polityce oparł się na margrabiach Toskanii, patarii lom-bardzkiej i Normanach; popierał ekspansyjną politykę władców normańskich: Rogera I na Sycylii i w pd. Włoszech oraz Wilhelma Zdobywcy w Anglii.

 

R. Fetzer, Voruntersuchungen zur Geschichte des Pontificats A. II, Str 1887; A. Fliehe, La réforme grégorienne I-II, P 1924-37; J.M.M. Gay, Les papes du XIe siècle et la chrétienté, P 1929; C. Violante, La palarla milanese e la riforma ecclesiastica I, R 1955.

Podobne prace

Do góry